Ο ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ Δ. ΠΙΚΙΩΝΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΘΕΗ ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ.

Ο ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ Δ. ΠΙΚΙΩΝΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΘΕΗ ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ.

Τι να πρωτοαναφέρω για τον δάσκαλο, στοχαστή, "ποιητή" Δημήτρη Πικιώνη...?

Σπάνιο διαμάντι, όχι μόνο για την σύγχρονη Ελληνική Αρχιτεκτονική, αλλά παγκόσμιας αξίας.

Το έργο του είναι αναφορά για εμάς των νεωτέρων γενεών, παρακαταθήκη, αποτελεί πυξίδα... 

Προχωρώ άμεσα σε μία ανεκτίμητη δουλειά του, 
τον παιδικό κήπο στην Φιλοθέη, 

εκεί που μπορεί να αντιληφθεί, 

να βιώσει καθένας μας, την ποιότητα και τις αξίες 

της ουσιαστικής Αρχιτεκτονικής.

Tον χώρο αυτό τον ξέρω καλά από νήπιο.
Εκεί με πήγαιναν να παίξω και τον επέλεγα γι αυτό με επιμονή. Θεωρώ πως πέραν της αίσθησης ενός μικρού Παραδείσου που δίνει στα παιδιά σε ότι αφορά το παιχνίδι, η ψυχαγωγία ως αγωγή της ψυχής, 
παίρνει σάρκα και οστά.

Αργότερα ως έφηβος στις τακτικές βόλτες μόνος ή με παρέα, πάντα ένοιωθα ωραία και μόνο που περνούσα από κει, πάντα έβρισκα κάτι άξιο διερεύνησης ή (και) τέρψης των αισθήσεων, πάντα πρόσεχα ότι δεν πήγαινε καλά σε σχέση με την συντήρηση του χώρου, που δυστυχώς πέρασε και περνάει δύσκολες ώρες...

Οι αισθήσεις στον μαγικό κήπο του Πικιώνη, δουλεύουν και καλλιεργούνται, 
η σχέση του χρήστη με την φύση 
και την αριστουργηματική της επεξεργασία, 
η πανταχού παρούσα εικαστική γραφή που 
σε κρατάει σε συνεχή επαφή με το ωραίο, 
τα πολλαπλά πολιτιστικά μηνύματα και 
η ιδιαίτερη δυνατότητα να ανακαλύπτεις συνεχώς 
μια νέα διάσταση στον χώρο-χρόνο, 
σαν ένα νέο δρόμο σκέψης που σε εξυψώνει 
σε ανώτερα επίπεδα, καθιστά το έργο, 
μοναδικό αρχιτεκτόνημα και όχι μόνο τοπίου.

Είμαι βέβαιος πως και η δική μου σχέση με τούτο το ιδιαίτερο έργο, επηρέασε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, συνεισέφερε στην όποια αισθητική καλλιέργεια διαθέτω, μου άνοιξε ορίζοντες και 
σίγουρα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή μου 
να σπουδάσω Αρχιτεκτονική και στον τρόπο 
που την άσκησα αργότερα.

Και με αυτή μου την ιδιότητα, του αρχιτέκτονα, 
κάθε φορά που προσεγγίζω τον τόπο, 
το μικρότερο κέρδος που αποκομίζω είναι η ικανοποίηση και το μεγαλύτερο η ανάταση.
Πριν από μια δεκαετία μάλιστα, είχα την ευκαιρία, μεταξύ άλλων εργασιών για τον τότε Δήμο Φιλοθέης, να συμμετάσχω σε μια από τις στερημένες και ημιτελείς "συντηρήσεις" του χώρου, οπότε και δηλώνω με πλήρη γνώση του θέματος,
αυτό που είχα ήδη διαπιστώσει σαν δημότης, 
ότι η εκάστοτε δημοτική αρχή, 
όσο και να έχει καλές προθέσεις, 
δεν είναι ικανή να επαναφέρει το κηρυγμένο αυτό Μνημείο Νεώτερης Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς στο σημείο που του αξίζει.

ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ - ΜΑΘΗΜΑ

Η εισηγήτρια Σ. Κατσογιάννη και η νέα-ωραία-πράσινα μάτια, Χ. Φίλιππα.

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι η δεύτερη συνάντηση που έγινε στις 9/5/2015 

στο πλαίσιο των επιμορφωτικών σεμιναρίων 

που διοργανώνει αυτή την περίοδο 

ο Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού με τίτλο :

"ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ -

δίπολο στοιχείο ανάπτυξης".

Προηγήθηκε στο παλαιό Δημαρχείο Φιλοθέης, 

η κατατοπιστική παρουσίαση της γεωπόνου και αρχιτέκτονα τοπίου, Σταυρούλας Κατσογιάννη 

με θέμα :

"Η παιδική χαρά στο χώρο και το χρόνο - 

Από τις γειτονιές της Βοστώνης, στον Πικιώνη, 

στο σήμερα".

Μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, για το κατά πόσο οι χώροι που σχεδιάζονται για παιδιά, 

δικαιολογούν τον όρο "παιδική χαρά" ή "λύπη"... Αφού είδαμε αρκετά παραδείγματα υλοποιημένων χώρων για παιδιά, παραδοσιακού τύπου, σύγχρονους, περιπέτειας ή θεματικόυς και διαπιστώσαμε παντελή έλλειψη φαντασίας στην πλειοψηφία τους,

επισκεφθήκαμε τον παιδικό κήπο του Πικιώνη,

χώρο που τιμά τους λόγους της δημιουργίας, 

της ύπαρξης, αλλά και της διατήρησής του.

Νίκος Θυμάκης, Αγνή Πικιώνη, σε πρώτο πλάνο κι αμέσως πίσω από αριστερά 

οι συνάδελφοι αρχιτέκτονες, Π. Εφραιμίδης και Π. Στέφας.

Ο συμπαθής Νίκος Θυμάκης, γεωπόνος, 

σύμβουλος πρασίνου και επίτιμος πρόεδρος Ελληνικού Συνδέσμου Εξαγωγέων Φυσικού Υλικού,

ανέδειξε τις αρχές του σχεδιασμού πρασίνου του 

Δ. Πικιώνη, πρώτου αρχιτέκτονα τοπίου στην Ελλάδα όπως είπε, τονίζοντας την πρωτοποριακή 
και αειφόρο σκέψη του δημιουργού, 
υπέδειξε τα προβλήματα που υπάρχουν 
με το πέρασμα του χρόνου, 
αλλά και τις πλημμελείς παρεμβάσεις για την συντήρηση του χώρου.

Ο τίτλος της παρουσίασης-ομιλίας του ήταν :

"Ο παιδικός κήπος Πικιώνη.

Νατουραλιστική προσέγγιση και μάθημα ανοιχτής περιβαλλοντικής εκπαίδευσης μέσα από τον κήπο της περιπέτειας".

Ο Νίκος μας πληροφόρησε για τον τρόπο με τον οποίο ο Πικιώνης χειρίστηκε το πράσινο, 

ώστε να υπάρχουν οπτικές στο χώρο από παντού,

επιμελούμενος την ομαλή και ευχάριστη σχέση 

του μέσα με το έξω, την ένταξη του χώρου παιχνιδιού στο φυσικό περιβάλλον, 

τις επιλογές των δένδρων από τον Αττικό τόπο κυρίως, την μέριμνά του για την προσέλκυση άγριων πτηνών μέσω των καρπών των δένδρων...

Είχε επίσης την τόλμη να ονομάσει ευθέως τα προβλήματα διαχείρισης του πρασίνου, 
που προέκυψαν στο πέρασμα του χρόνου, όπως και τις λανθασμένες επιλογές που έχουν υιοθετηθεί.

Ο Νίκος Θυμάκης επί το έργον!

Επίτιμη προσκεκλημένη η κόρη του Δημήτρη Πικιώνη, η Αγνή, συνάδελφος αρχιτεκτόνισσα, 

όμορφη, ευγενής και με άποψη. 

Μας είπε λίγα και ουσιαστικά λόγια 

για τον πατέρα της, τη ζωή, το έργο του.

Υπενθύμισε σε εμάς τους "επαγγελματίες" και έδειξε στους "μη ειδικούς", τον τρόπο που δούλεψε αυτό το χώρο ο Δημήτρης Πικιώνης, το 1958, όταν του ανατέθηκε από τον τότε κραταιό "Οικοδομικό Συνεταιρισμό των υπαλλήλων της Εθνικής Τραπέζης", με συνεχή δημιουργική σκέψη και παρουσία, 

χωρίς τυπική δουλειά γραφείου με "τελειωμένα" σχέδια, με ελευθερία και όραμα... 

Η Αγνή ήταν ο κύριος λόγος που πήγα στην εκδήλωση και μου έδωσε μεγάλη χαρά, η τιμητική της πρόσκληση για συμμετοχή μου στην επόμενη φάση της συντήρησης και ανάδειξης του έργου,
μέγα και μόνιμο ζητούμενο, 
πράγμα που δέχθηκα ασυζητητί.

Η Αγνή Πικιώνη.

Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν αρκετοί αρχιτέκτονες, που ο καθένας από την σκοπιά του εμπλούτισε την παρουσίαση και τις συζητήσεις, αποκαλύπτοντας πτυχές του έργου του Δ. Πικώνη, 
τις επιρροές από τις οποίες εμπνεύσθηκε για τις επιλογές του, σε θέματα που για πολλούς, 
ακόμα και "μυημένους", ήταν άγνωστα.

Δεν επιθυμώ να εκθειάσω εδώ τις σημαντικές επιμέρους αρετές του έργου αυτού.
Θα σημειώσω μόνο τα πολύ σημαντικά :

H προσπάθεια του Δ. Πικιώνη για νέα Ελληνική Τέχνη, με σεβασμό και εξέλιξη της παράδοσης, που θα 
μπορεί να σταθεί ως Παγκόσμια Αρχιτεκτονική, 
εδώ όχι μόνο έχει επιτευχθεί 
αλλά και έχει αναγνωρισθεί παντοιοτρόπως.  

Το καλλιτεχνικό δημιούργημα του Πικιώνη 
και ο φιλοσοφικός του στοχασμός με τις μεταφυσικές διαστάσεις, μέσα από το παιχνίδι - αναψυχή στη φύση, με πολιτιστικές και εικαστικές διερευνήσεις, δίνει μια καλή απάντηση 
στο ερώτημα που τίθεται σε όλους μας : 

"τι παιδιά (και όχι μόνο) θέλουμε να μεγαλώσουμε?"

Ο αρχιτέκτονας Π. Στέφας.

Η κόρη του κυρίου Μίμη δίπλα από τις συμβολικές παραστάσεις της κρήνης 
που με λεπτομέρειες εξήγησε στους παρευρισκόμενους ο Π. Στέφας.

Στην συνάντηση συμμετείχε και η κόρη του επί πολλά χρόνια φύλακα και συντηρητή του χώρου,
του "κυρίου Μίμη", όπως τον αποκαλούσαμε, 
που κι εκείνη μεγάλωσε όπως εμείς, παίζοντας εδώ. 
Τον θυμάμαι πολύ καθαρά τον κύριο Μίμη... 
Αυστηρός εκεί που έπρεπε, 
φιλικός όσο δεν βιαιοπραγούσες κατά του χώρου.
Μεταξύ άλλων, η κυρία αυτή, μας είπε πως ο πατέρας της φρόντιζε το χώρο σύμφωνα με τις οδηγίες του Δημήτρη Πικιώνη και προσυπογράφω ότι, 
όσο ήταν εκεί, αυτό συνέβαινε... 
Το γεγονός αυτό και μόνο καταδεικνύει ότι ούτε πολλά λεφτά χρειάζονται, ούτε πλήθη εργαζομένων.
Μόνο γνώση και μεράκι...

Αναμνηστική φωτογραφία των βασικών συντελεστών της παρουσίασης.

Θέλω να πιστεύω ότι το σπουδαίο αυτό έργο 
του Δημήτρη Πικιώνη, 
θα μπορέσει να βρει την τύχη που του αξίζει, διατηρώντας τις αρχές που μας χάρισε 
απλόχερα ο δημιουργός του 
και υπόσχομαι πως κι εγώ από τη μεριά μου, 
θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου γι αυτό.

ektorrr

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ & ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ 

& 

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ

"Είτε γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί

είτε κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί."

Βενιαμίν Φραγκλίνος, (1706-1790).

Η Wikipedia μας λέει πως,

H γραφή είναι η αναπαράσταση της γλώσσας με την τέχνη του κειμένου και μέσα από την χρήση ενός συνόλου σημείων ή συμβόλων (γνωστού και ως σύστημα γραφής). Η γραφή μπορεί να χρησιμοποιήσει αφηρημένους χαρακτήρες που αναπαριστούν τα φωνητικά στοιχεία του λόγου, όπως στις Ινδο-ευρωπαϊκές γλώσσες, ή απλοποιημένες αναπαραστάσεις αντικειμένων και εννοιών, όπως είχαμε στην Ανατολική Ασία και στην Αρχαία Αίγυπτο στις πικτογραφικές μορφές γραφής. Εντούτοις η γραφή διακρίνεται από την εικονογραφία, όπως τα σχέδια εντός των σπηλαίων και η ζωγραφική, και την μη συμβολική διατήρηση της γλώσσας μέσα από μη κειμενικά μέσα, όπως ήταν οι μαγνητικές ταινίες ηχογράφησης.

H γραφή είναι μια προέκταση της ανθρώπινης γλώσσας στον χώρο και στον χρόνο. Ξεκίνησε πιθανότατα ως συνέπεια της πολιτικής επέκτασης των αρχαίων πολιστιμών, που χρειαζόταν αξιόπιστα μέσα για να μεταφέρουν πληροφορίες, να διατηρούν οικονομικούς καταλόγους, να κρατούν ιστορικά αρχεία, και παρόμοιες δραστηριότητες. Γύρω στην 4η χιλιετία προ Χριστού, η πολυμορφία του εμπορίου και της διοίκησης ξεπερνούσε τις δυνατότητες της ανθρώπινης μνήμης, και η γραφή, με την πρώτη μορφή της να είναι η σφηνοειδής γραφή, επιλέχθηκε ως ένα πιο αξιόπιστο σύστημα καταγραφής και παρακολούθησης των συναλλαγών σε μια μόνιμη βάση. Τόσο στην Μέση Αμερική όσο και στην Αρχαία Αίγυπτο η γραφή μπορεί να προήλθε μέσα από ημερολογιακές και πολιτικές ανάγκες για καταγραφή περιβαλλοντικών και πολιτικών συμβάντων.

Το σύστημα, τα είδη και η ιστορία της γραφής, 

έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Για λόγους οικονομίας αναφέρω απλώς μια σειρά "γραφών", που δεν εμπίπτουν στο στενό πλαίσιο 

των ορισμών της παρούσης ανάρτησης, 

αλλά είναι σαφέστατα δημιουργικές, αφού κάποιες από αυτές, είτε ανήκουν στις Καλές Τέχνες, 

είτε προσδοκούν να συμπεριληφθούν σε αυτές.

Εκτός λοιπόν της συγΓΡΑΦΗΣ, υπάρχει

η καλλιΓΡΑΦΙΑ, η δημοσιοΓΡΑΦΙΑ, 

το σχέδιο σε πολλές του μορφές, 

από την ΓΡΑΦΙΣΤΙΚΗ ως την σκηνοΓΡΑΦΙΑ 

ή ακόμα και την ζωΓΡΑΦΙΚΗ, 

μέχρι το πεντάΓΡΑΜΜΟ και τη χοροΓΡΑΦΙΑ... 

"Ο συγγραφέας ονειρεύεται να γίνει 
ο γλύπτης των λέξεων 
και ο ζωγράφος των ιδεών."

Paul Carvel (1964-).

"Η δουλειά σε ένα καλό πεζογράφημα 
έχει τρία στάδια :
το μουσικό στάδιο όταν γίνεται η σύνθεση,
το αρχιτεκτονικό στάδιο όταν γίνεται το χτίσιμο και το υφαντουργικό στάδιο όταν εξυφαίνεται η πλοκή."

Walter Benjamin (1892-1940)

Ομολογώ ευθαρσώς, ότι λόγω της ενασχόλησής μου με την αρχιτεκτονική, 

στην οποία διδάσκονται πολλές τέχνες και τεχνικές, αλλά και με μια σειρά άλλων καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, που ασκώ ή έχω καταπιαστεί στο παρελθόν, με ευκολία ακροβατώ σε πειραματισμούς όταν γράφω κείμενα, χωρίς να έχω τύψεις, συντακτικές, γραμματικές κλπ, 

εφόσον κρίνω ότι οι παραβιάσεις της "ορθόδοξης" προσέγγισης, έχουν αισθητική διερεύνηση 

ή ακόμα και χιούμορ.



"Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν έγιναν μεγάλοι ακολουθώντας τους κανόνες της γραμματικής,
αλλά επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες."

Paul Claudel (1868-1955).

Δεδομένου του αντικειμένου του διδακτορικού μου 
στην Θεωρία της Αρχιτεκτονικής, 
επισημαίνω τον κοινό τόπο και ορολογία 
σε κομβικά θεωρητικά ζητήματα όπως την ιδεολογία, το style, τεχνοτροπία, ύφος, τα ρεύματα και τάσεις, 
o χωρο-χρόνος, τα "διακοσμητικά" στοιχεία κλπ,
που τα συναντούμε φυσικά και στις περισσότερες τέχνες, αν όχι σε όλες. 





"O πεζός λόγος είναι Αρχιτεκτονική,
δεν είναι εσωτερική διακόσμηση."

Ernest Hemingway (1899-1961).

Η γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας, λέει ο Γ. Γιατρομανωλάκης.






Κατά την διάρκεια της επεξεργασίας αυτών των εννοιών, είχα την τύχη να παρακολουθήσω 
μια συνέντευξη στον πολύπλευρο καθηγητή 
Γιώργη Γιατρομανωλάκη.

Εκθιάζοντας την ποίηση, 
για την οποία ούτε ξέρουμε πότε ξεκίνησε, 
υποστήριξε πως είναι πιο φιλοσοφική 
από την Ιστορία, 
ενισχύει την παγκοσμιοποίηση, πολλαπλασιάζει το παρελθόν και το διοχετεύει στο μέλλον.

Είπε πως η ποίηση είναι αυτή που οδηγεί σε 
εθνική γλώσσα, αφού κάθε λαός έχει το έπος του.
Αποκάλεσε τον Όμηρο γενάρχη της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, τονίζοντας την σπουδαιότητα της Ελληνικής γλώσσας, που γεννήθηκε σε ένα χώρο χωρίς σύνορα!! 

Μου θύμισε την ιστορικό Μάρω Ευθυμίου, 
που μας έλεγε ότι σημαντικοί ιστορικοί, 
έχουν ως κύριο επιχείρημα της συνέχειας μας, 
την συνέχεια της γλώσσας.

Μιας γλώσσας με μια τρομακτική δυνατότητα 
να "χωνεύει" ξένες λέξεις, εκφράσεις και νοήματα, 
όπως υπογράμμισε ο Γιατρομανωλάκης, επισημαίνοντας πως πολλοί μεγάλοι μας ποιητές γεννήθηκαν εκτός Ελλάδος ή 
είχαν ισχυρή σχέση με το εξωτερικό, 
αναπτύσσοντας πολύ συχνά ιδιαίτερο τρόπο γραφής. 

"Η λέξη δε λείπει ποτέ 
όταν κατέχεις την ιδέα.
Όσο πιο ωραία είναι η ιδέα,
τόσο πιο εύηχη είναι η φράση."


Gustave Flaubert (1821-1880).

Δημιουργική γραφή θεωρείται κάθε γραφή, φανταστική λογοτεχνία, ποίηση, ή και μη φανταστική λογοτεχνία, η οποία ξεφεύγει από τα όρια της τυπικής επαγγελματικής, δημοσιογραφικής, ακαδημαϊκής γραφής, ή και των τυποποιημένων μορφών της λογοτεχνίας. Έργα που εντάσσονται σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνουν τα μυθιστορήματα, την επική ποίηση, τα διηγήματα, και την ποίηση. Το γράψιμο σεναρίων και θεατρικών έργων έχουν τυπικά τα δικά τους προγράμματα μελέτης, αλλά μπορούν να καταταχθούν εξίσου στην κατηγορία της δημιουργικής γραφής.

Το γνωστικό πεδίο της δημιουργικής γραφής εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στην πανεπιστημιακή κοινότητα των ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα. Στοιχείο της αγγλοσαξονικής ακαδημαϊκής παράδοσης και εξαρχής αντικείμενο πανεπιστημιακής μελέτης, η δημιουργική γραφή εξελίχθηκε στους κόλπους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Κολούμπια, του Πρίνστον,του Μπράουν, της Αϊόβα, του The New School, του Tisch School for the Arts,Κολέγιο Μπένινγκτον, και αργότερα στο East Anglia της Αγγλίας, πριν εξαπλωθεί με το πέρας των δεκαετιών σε όλη τη γη. Παρά τις διαφοροποιήσεις ως προς την εφαρμογή, την ακολουθούμενη μεθοδολογία και τον τελικό προορισμό του "προϊόντος" της, η δημιουργική γραφή από τη γέννησή της μέχρι σήμερα στηρίζεται σε μία θεμελιώδη τομή: η γραφή παύει να θεωρείται διαδικασία μοναχική, βασανιστική και προσωπική και απελευθερώνεται από το στερεότυπο του ταλέντου και της προεργασίας ετών ή δεκαετιών.

Μέσω της μεθοδολογίας που κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα και κάθε έγκυρος εκπαιδευτικός φορέας εφαρμόζει για να διδάξει τη δημιουργική γραφή, ο γραπτός λόγος απελευθερώνεται και αναγνωρίζεται ως δικαίωμα κάθε δυνητικού συγγραφέα. Η ανάπτυξη του γνωστικού αυτού πεδίου από πανεπιστημιακούς κυρίως φορείς, υπογράμμισε από την αρχή την ανάγκη της παγκόσμιας πνευματικής κοινότητας να εξασφαλίσει μέσω της δημιουργικής γραφής ένα μέσο διεύρυνσης του λόγου και του στοχασμού. Πολλά πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο σήμερα έχουν προγράμματα δημιουργικής γραφής σε επίπεδο μάστερ και διδακτορικού.

Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση είναι το 
σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής, 
που παρακολούθησα ανελλειπώς, κατά την περίοδο 

26/11/2014 - 18/3/2015. 

Οργανώθηκε από τους φορείς της Δια Βίου Μάθησης, σε συνεργασία με το Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού, 

στην ΙΟΝΙΟ ΣΧΟΛΗ στη Φιλοθέη.

Η διάρκεια ήταν 50 ώρες, 25 συνεδρίες δηλαδή, 

που έλαβαν χώρα συντεταγμένα με μοναδική αναβολή ενός δίωρου, σε ολόκληρο τετράμηνο.

Εισηγήτρια ήταν η δημοσιογράφος και όχι μόνο, 

Λήδα Μπουζάλη, όμορφη, ευγενής, με πολύ καλές σπουδές, Αγγλική Φιλολογία, Δημοσιογραφία, Επιμόρφωση Ενηλίκων, Οικονομικά κ.α.
Δεν επιμένω στα τυπικά προσόντα γιατί είναι χαμηλών τόνων και να λέμε πάλι καλά που δεν μου απαγόρευσε να συμπεριλάβω φωτογραφίες της...

Καθώς ήθελα να παρακολουθήσω το σεμινάριο από την προηγούμενη χρονιά, είχα ακούσει καλά λόγια, για το περιεχόμενο αλλά και για τη Λήδα, 
στοιχεία που επιβεβαιώνω με τη σειρά μου κι εγώ.

Τα θέματα που επεξεργαστήκαμε ήταν πολλά 

και άκρως ενδιαφέροντα για εμένα, 

που δεν ήμουνα του "κλασσικού" όπως το λέγανε οι παλαιοί ή "τρίτη δέσμη" όταν τελείωσα το σχολείο.

Ευχάριστα διαπίστωσα πως σε τμήματα της ύλης, 

οι ερασιτεχνικές μου προσεγγίσεις σε συλλογή στοιχείων, πληροφοριών και γνωστικών περιοχών, ήταν ικανοποιητικές.

Οι συμμαθήτριές μου, ναι-ναι-ναι όλες γυναίκες, 

αφού οι δύο μόλις άρρενες που εμφανίστηκαν σε ελάχιστες συνεδρίες, ετράπησαν εις άτακτον φυγήν, για αγνώστους λόγους.

Κυρίες υψηλού μορφωτικού επιπέδου, καλλιεργημένες, με άποψη και ισχυρές προσωπικότητες, έτοιμες να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους για... ένα σημείο στίξης.

Κάποιες φορές είχε πλάκα, αλλά οι ουκ ολίγες διακοπές ανάγνωσης κειμένων, ευτυχώς όχι απ' όλες, 

αυθαίρετες, ακόμα και αγενείς τοποθετήσεις 

επί προσωπικού, 

αλληλοκάλυψη ομιλιών του τύπου 

Αργύρης Ντινόπουλος μαινόμενος εναντίον όλων 

σε τηλεοπτική εκπομπή, 

διαφωνίες ή καυγάδες για ψύλλου πήδημα, 

και η... προστακτική, αγαπημένος γραμματικός χρόνος κάποιων, δεν ήταν οι καλύτερες στιγμές... 

Υπήρξαν περιπτώσεις που συγκρατήθηκα για να μην τοποθετηθώ αναλόγως και οι λόγοι που το έκανα 

ήταν το εξαιρετικό αντικείμενο και φυσικά οι υπόλοιπες κάθε φορά κυρίες, που δεν συμμετείχαν στην εκάστοτε δονκιχωτική κοκορομαχία...

Παρά ταύτα τις εκτιμώ και θεωρώ πως 

τα θετικά τους υπερισχύουν, 

με τις περισσότερες άλλωστε έχω φιλικές σχέσεις.

Αν προσθέσουμε και τον άθλιο από ακουστική 

-και όχι μόνο- χώρο, 

μια τυπική σχολική αίθουσα μαθημάτων, 

προερχόμενη από το κακοσχεδιασμένο παρελθόν,

λαμβάνοντας υπόψη την πνευματική απαίτηση 

επί των τεκτενομένων, 

εύκολα έφευγες με πονοκέφαλο...

"To γράψιμο είναι σα να κάνεις έρωτα :

Μην ανησυχείς για τον οργασμό, 

απλά επικεντρώσου στη διαδικασία."

Isabel Allende (1942-).

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

Ενδεικτικά αναφέρω πως ασχοληθήκαμε με : 

τα είδη γραφής και αφήγησης, 

την θεωρία και τις τεχνικές τους, 

τα λογοτεχνικά ρεύματα και τάσεις,

το "χτίσιμο" χαρακτήρων-ηρώων, 

θέματα πλοκής, ύφους, χώρο-χρόνου κλπ, 

που συνοδεύονταν με πρακτικές συμβουλές ή επισημάνσεις σε επιμέρους ζητήματα.

To υλικό που μας δόθηκε ήταν αρκετό και παρέχει τη δυνατότητα εμβάθυνσης, όπου κανείς επιθυμεί.

Μεγάλο ενδιαφέρον είχαν και οι ασκήσεις γραφής 

που συνόδευαν τις θεματικές ενότητες 

και έδιναν την ευκαιρία πραγματικής δράσης.

Οι παρατηρήσεις και ο σχολιασμός τους, 

συχνά λειτουργούσε θετικά 

για την βελτίωση των κειμένων.

Γνώμη μου είναι πως αν είχαμε όλοι τα κείμενα των υπολοίπων πριν την ανάγνωσή τους 

και αυτή γινόταν σε σχεδιασμένο και συμφωνημένο πλαίσιο, τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμα καλύτερα.

Κατά την διάρκεια των συναντήσεων είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τρεις εξαίρετους καλεσμένους.

Τον πολυδιάστατο συγγραφέα, αρθρογράφο, διαφημιστή, φωτογράφο και άλλα ενδιαφέροντα

Νίκο Δήμου, 

τον σεναριογράφο, σκηνοθέτη, ηθοποιό κλπ κλπ Χρήστο Γόδα,  

τον μεταφραστή, επιμελητή-διορθωτή κειμένων κλπ 

Γιάννη Παπαδημητρίου.

Ο καθένας τους ήταν αυτό που λέμε 

ειδικός στον τομέα του. 

Ενδιαφέροντες, μεταδοτικοί, καλοί συνομιλητές, γνώστες του αντικειμένου τους. 

Η ώρα περνούσε χωρίς να το καταλάβεις, 

οι πληροφορίες που μας μεταφέρονταν αξιόλογες, 

οι συνθήκες δουλειάς, της κάθε περίπτωσης, κατατοπιστικές. 

Μου ήταν ιδιαιτέρως συμπαθείς όλοι. 

Τους ευχαριστώ θερμώς κι από 'δω, 

για τις όμορφες συνεδρίες και 

εύχομαι κάθε επιτυχία στο έργο τους. 

 Νίκος Δήμου

Χρήστος Γόδας

ΚΑΙ από το βήμα ετούτο επιθυμώ να ευχαριστήσω τη Λήδα για όλα. Η ήπια στάση της και οι καλοί της τρόποι, έφεραν σε πέρας με επιτυχία τον κύκλο αυτό, υπό συνθήκες που δεν βοηθούσαν πάντα. 

Εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα.

Οργάνωση : Χρίζει βελτιώσεων.

Παρουσιάσεις : Με ενδιέφεραν όλες.

Παρουσίες : Ουδείς τέλειος...

Χώρος : Πολύ κάτω του μετρίου.

Συνολικά : Το ουσιαστικό μέρος πολύ καλό, οπότε παραβλέπω τα αρνητικά.

Η ανάρτηση βρίσκεται υπό επεξεργασία.
Ευχαριστώ για την κατανόηση.

ektorrr