Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΙΙ - ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ-ΨΥΧΙΚΟΥ (2018-2019)

ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΙΙ - 

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ-ΨΥΧΙΚΟΥ 

(2018-2019)

























Τρίτη κατά σειρά ετήσια ανάρτηση η παρούσα, 
σχετικά πάντα με το βιβλίο 
και την λέσχη ανάγνωσης Φιλοθέης-Ψυχικού. 
Για όποιον ενδιαφέρεται για τις προηγούμενες είναι : 








 Δεν θα περίμενε και κανένας να έχουν επισκεψιμότητα τέτοιου τύπου αναρτήσεις, 
πέραν κάποιων ολίγων που τους αφορούν άμεσα 
κι ακόμα ολιγότερων που θα έριχναν, πιθανώς, 
μια ενημερωτική ματιά.

Παρά ταύτα, το ότι απέσπασαν κάποιες εκατοντάδες κλικ είναι ενθαρρυντικό, κι ας μην έχουν πρόθεση δημοτικότητας. 
Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό επίσης, το ότι ένας επισκέπτης αυτού του είδους αναρτήσεων, 
διαθέτει κατά κανόνα κάποια καλλιέργεια, τουλάχιστον μεγαλύτερη της συνήθους ανύπαρκτης.

Και φέτος η ανάρτηση θα είναι ανοιχτή 
προς επεξεργασία και προσθήκη πληροφοριών, 
σε όλη την διάρκεια του έτους, 
καθώς θα παρακολουθεί τις μηνιαίες συναντήσεις-συζητήσεις της λέσχης και ότι σχετικό με το βιβλίο δρώμενο κριθεί σκόπιμο.

Λόγω της μεγάλης έκτασης των βραβείων Nobel Λογοτεχνίας, αναγκαστικά, τα βιβλία της λέσχης 
που βρίσκονται στο τέλος της ανάρτησης
προσεγγίζονται μετά από ένα μικρό ταξιδάκι...


























ΒΡΑΒΕΙΑ NOBEL ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 
ΚΛΑΣΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ



Ένα θέμα που εκκρεμεί μετά από τις δύο ετήσιες αναρτήσεις, τον σχολιασμό των βιβλίων της λέσχης ανάγνωσης και των σχετικών με τα αντικείμενα αυτά δραστηριοτήτων, είναι αυτό που θα λέγαμε βαρύ πυροβολικό της Λογοτεχνίας, 
δηλαδή την Κλασική Λογοτεχνία, ,
με την ευρεία έννοια του όρου παρακαλώ, 
καθώς και την ύψιστη διάκριση, τα βραβεία Nobel Λογοτεχνίας, ίσως και κάποια άλλα βραβεία.

Από τους 20 συγγραφείς που μας απασχόλησαν στην λέσχη ανάγνωσης την τελευταία διετία, 
ούτε ένας δεν έχει πάρει Nobel, 
ένας δύο έχουν προταθεί, μερικοί έχουν λάβει άλλα 
αναγνωρισμένα βραβεία, όχι όμως Nobel. 
Ούτε ένας επίσης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί "κλασσικός", ακόμα και τον υπέροχο Joseph Roth, 
οι περισσότεροι εξ ημών, τον μάθαμε εκείνη την ώρα. 
Έναν κλασσικό τον ξέρουνε κι οι πέτρες, 
έστω ως όνομα, έστω κι ας μην γνωρίζουν ανάγνωση.

Παρά το ότι έχει τεθεί το θέμα, 
ακόμα δεν είδαμε φως στο συγκεκριμένο σημείο. 
Μέχρι και στην συζήτηση του βιβλίου του Kamel Daoud, "Μερσώ, ο άλλος ξένος", ενώ θεωρητικώς θα εξεταζόταν σε συνδυασμό με το "Ο ξένος", του Albert Camus, ένα βιβλίο που όντως ξέρουνε κι οι πέτρες, με ένα συγγραφέα που έχει πάρει μεταξύ άλλων βραβεύσεων και Nobel, πάλι τζίφος...
Οι περισσότεροι δεν είχαν διαβάσει τον Camus, 
κι ενώ δεν είχαν πάρει πρέφα καν τι παίζει, 
όποιος πήγαινε ν' ανοίξει το θέμα δεχόταν επιπλήξεις...
















Στο κέντρο ο πολυδιάστατος Γάλλος Jean-Paul Sartre (1905-1980), 
βραβεύθηκε με Nobel Λογοτεχνίας το 1964
Σε επιστολή του προς την Σουηδική Ακαδημία δήλωσε ότι αρνείται να δεχθεί,
 οποιαδήποτε διάκριση, από οποιοδήποτε ίδρυμα.

Παρά το βαρύ του όνομα, ομολογώ πως δεν μου άρεσε τόσο, όταν τον είχα διαβάσει προ δεκαετιών, σε αντίθεση με την επί σειρά ετών σύντροφό του, 
αριστερά του στη φωτογραφία,  Simone de Beauvoir (1908-1986), 
η οποία βεβαίως, παρά την αξία της και μπόλικα άλλα βραβεία, 
δεν έχει βραβευθεί με Nobel...

Δεξιά, κάθεται ο μυθικός Ernesto Guevara ή απλώς Τσε (1928-1967) !!

















Είναι δε τόσο εμφανές αυτό, αφού το θίγω εγώ, 
που μόνο προστάτη του "κλασσικισμού" ή του... "νομπελισμού", δηλαδή του κατεστημένου
δεν έχει τολμήσει ακόμα να με πει κανένας. 
Τόσο βλαξ όμως δεν έχω υπάρξει ακόμα, ώστε να μην διαβάζω κάποιο έργο και μόνον επειδή έχει πάρει Nobel. 
Ξέρω κάποιους τέτοιους... 
Άλλωστε, δεν βλάπτει να μελετάει κανείς 
τις προτιμήσεις του εχθρού !!

Είναι πολύ δύσκολο, για να μην πω αδύνατον, 
να κερδίσει το βραβείο αυτό, όπως και κάποια άλλα,
ένας εχθρός της καθεστηκυίας τάξης, 
κάποιος ανατροπεύς των "χρηστών ηθών", 
οιοσδήποτε δεινός πότης ή καραχρησίας...
Εν ολίγοις, Nobel δεν παίρνουν τα "μαύρα πρόβατα"
πολέμιοι του "συστήματος" και λοιποί πνευματικοί ακροβάτες, ας μην κρύβουμε την μαύρη αλήθεια...
Υπάρχουν δε περιπτώσεις, όπου οι ίδιοι οι συγγραφείς, 
δεν δέχθηκαν το βραβείο !!!

Εδώ λοιπόν, θα κάνω μια μικρή απογραφή κάποιων 
κολοσσιαίων έργων και συγγραφέων
που είναι σίγουρα περί τα 20 από τα 100 βιβλία 
που διάβασα αυτή την διετία, 
όσα δηλαδή και αυτά που συζητήθηκαν στην λέσχη...















O πολυπράγμων Σουηδός Alfred Nobel (1833-1896)















Τα βραβεία Nobel θεσμοθετήθηκαν από τον Σουηδό εφευρέτη (και όχι μόνον) Alfred Nobel, το 1895, 
λίγο πριν τον θάνατο του. 

Τα πρώτα βραβεία δόθηκαν το 1901, στην Φυσική, 
στην Χημεία, στην Φυσιολογία ή Ιατρική, 
στην Λογοτεχνία, για την οποία υπεύθυνη είναι η Σουηδική Ακαδημία και βεβαίως, 
το Nobel Ειρήνης, που δίδεται στην Νορβηγία.

Θεωρείται το σπουδαιότερο βραβείο παγκοσμίως 
και εκτός της δόξας, ο κάθε βραβευμένος, 
κερδίζει ένα αξιοσέβαστο ποσό, 
που πλησιάζει το 1 εκατομμύριο ευρώ ! 

Σε ότι αφορά Λογοτεχνία, ελάχιστες χρονιές δεν απονεμήθηκε το βραβείο, συνήθως για λόγους ανωτέρας βίας, 
(1914, 1918, 1935 και 1940-1943).
Κάποιες από τις βραβεύσεις πήγαν σε δύο άτομα, 
καθώς υπάρχει η δυνατότητα 
να μοιραστούν το βραβείο μέχρι τρία άτομα
κάτι το οποίο δεν συνηθίζεται. 

















To βραβείο Nobel Λογοτεχνίας του 2016 κέρδισε ο μουσικός κλπ κλπ 
Robert Allen Zimmerman, o γνωστός μας Bob Dylan (1941-). 
Είναι, αν μετράω σωστά, το ένατο παρόμοιο βραβείο που πηγαίνει στις Η.Π.Α.
Μέγα χαρακτηριστικό των βραβευμένων είναι ότι διαθέτουν μοναδικό στυλ !!
Περιττό να πω πως ανήκει στις εφηβικές μου επιλογές, στα πρώτα μου βινύλια...
Η Σουηδική Ακαδημία φαίνεται πως τον ανακάλυψε προσφάτως 
και αφού σιγούρεψε πως έχει γεράσει αρκετά για να ηγηθεί νέων ανατροπών...


















Από μια σύντομη εξέταση που έκανα, στις πάνω από 100 απονομές των βραβείων Nobel Λογοτεχνίας μέχρι σήμερα, διαπίστωσα αρκετά ενδιαφέροντα, 
που οδηγούν στις ακόλουθες παρατηρήσεις :

Πρώτον, υπάρχουν τρανταχτά ονόματα 
που δεν έχουν βραβευτεί και άλλοι, βραβευμένοι, 
που δεν τους έχω καν ακούσει.
Και δεν μιλάμε μόνο γι' αυτούς που έζησαν προ των βραβείων ή πέθαναν πριν την αναγνώριση, καθώς το βραβείο απονέμεται σε εν ζωή λογοτέχνες
Θεωρώ ύψιστη υποχρέωση μου λοιπόν, 
όπου μπορώ και κάτι γνωρίζω, 
να τιμώ τους λογοτέχνες που δεν μπήκαν 
στα ακριβοθώρητα σαλονάκια της Σουηδικής Ακαδημίας.

Δεύτερον, μεγάλη μερίδα αυτών των βραβείων 
έχουν αποδοθεί στην ποίηση
όπως και τα δύο Ελληνικά Nobel Λογοτεχνίας
του Γιώργου Σεφέρη (1963) και 
του Οδυσσέα Ελύτη (1979). 
(Ο Ν. Καζαντζάκης, ας πούμε για παράδειγμα, 
προφανώς ήταν παλιόπαιδο για Nobel...)
Αν στην Λογοτεχνία είμεθα ερασιτέχνες, 
τι να πούμε για την Ποίηση...
Καθόλου λοιπόν δεν εξεπλάγην, που κάποιοι από αυτούς, ειδικά εκ των προπολεμικών βραβευμένων, 
μου ήταν άγνωστοι. 
Φυσικά υπάρχουν αρκετοί από τους ποιητές που έχουν και πεζά έργα, θεατρικά κλπ
καθώς το βραβείο δεν δίδεται για συγκεκριμένο, 
αλλά για το συνολικό έργο.















Ο Γιώργος Σεφέρης (1900-1971). Nobel Λογοτεχνίας 1963
Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας κάποια στιγμή  εξομολογήθηκε με ιδιαίτερη πικρία, 
πως ο Σεφέρης κάποτε ταξίδεψε με το πλοίο που εργαζόταν ως ναυτικός 
και ενώ το γνώριζε, ούτε καν τον χαιρέτισε... Ωραία πράματα... 
Παρά το ότι δεν είμαι ειδήμων στην ποίηση, προτιμώ τον Καββαδία...














Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, γνωστός ως Ελύτης (1911-1996). 
Nobel Λογοτεχνίας 1979. Προτιμώ τον Κ. Καβάφη... 














Τρίτον, υπάρχουν μόλις 14 γυναίκες βραβευμένες με Nobel Λογοτεχνίας, οκτώ εκ των οποίων μέσα σε λιγότερο από τις δύο τελευταίες δεκαετίες !! 
Μιλάμε δηλαδή κάπου μία στους δέκα άνδρες ως σύνολο, περίπου μία στους είκοσι μέσα σ' ένα σχεδόν αιώνα !! 
Μόνο οι Σκανδιναβοί έχουν πάρει περισσότερα !!  
Ενδεικτικά αναφέρω ότι δεν έχουν βραβευθεί 
κορυφαίες συγγραφείς όπως η Virginia Woolf, 
η Sylvia Plath, η Gertroude Stein κ.α. 
Βεβαίως οι μουρλές αυτόχειρες ή οι λεσβίες, δεν είναι το φόρτε της επιτροπής απονομής του βραβείου...

Τέταρτον, η συντριπτική πλειοψηφία των βραβείων Nobel Λογοτεχνίας, έχουν αποδοθεί σε Ευρωπαίους
αρκετά πίσω έρχονται οι Αμερικάνοι,
και μετρημένα στα δάχτυλα στον υπόλοιπο κόσμο : 
κάτι λίγα σε Ασιάτες (τρεις Ιάπωνες, δύο Κινέζοι, ένας Ινδός, ένας Τούρκος και κάποιοι Εβραϊκής καταγωγής), 
έξι στην Αφρική, αλλά μόλις δύο σε αυθεντικούς Αφρικάνους, θα τους δούμε παρακάτω, 
(ένας Νιγηριανός και ένας Αιγύπτιος, 
οι άλλοι, δύο γεννημένοι στη Ν. Αφρική και από ένας γεννημένος στην Μαδαγασκάρη και στην Αλγερία αντίστοιχα, είναι λευκοί άποικοι), 
τέλος, αν δεν απατώμαι, ένα και μοναδικό σε Αυστραλό, τον Patrick White, το 1973.

















Ο Αυστραλός συγγραφέας Patrick White (1912-1990). 
Nobel Λογοτεχνίας 1973. Αγγλόφωνος βεβαίως.

















Όπως και με τις γυναίκες, έτσι και με τα εκτός Ευρώπης βραβεία Nobel Λογοτεχνίας, τα περισσότερα εξ αυτών δόθηκαν τα τελευταία χρόνια, μάλλον σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης "αδικιών", χωρίς καθόλου δεν αποκλείονται νέες αδικίες σε βάρος καλύτερων, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιου είδους "ισοτιμία"... 

Συμπερασματικά, προφανώς το βραβείο Nobel
δεν αποτελεί μέτρο λογοτεχνικής ικανότητας.
Φαντάζομαι τα μέλη της κριτικής επιτροπής του βραβείου, ως μια κινητή βιβλιοθήκη το κάθε ένα, 
αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις πάμπολλες κατηγορίες για ιδιοτέλεια, σε κάποια εξ αυτών... Δημοσιεύματα αναφέρουν πως το 2018 δεν θα απονεμηθεί Nobel Λογοτεχνίας λόγω... σκανδάλου !!
Όπως και να έχει, δεν παύει να αποτελεί 
έναν καταξιωμένο θεσμό,
που έχει το ειδικό του βάρος, όταν αναγνωρίζει 
και επιβραβεύει το έργο του όποιου λογοτέχνη.













ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ NOBEL ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ









Η δημοσιογράφος κλπ κλπ από την Λευκορωσία Svetlana Alexievich (1948-). 
Nobel Λογοτεχνίας 2015 και πλήθος άλλων βραβεύσεων. 
Της αποδίδεται, μεταξύ άλλων, ο χαρακτηρισμός "γενναία", 
διότι θεωρείται πως λέει τα πράγματα με το όνομα τους
χωρίς φόβο "πολιτικού" ή άλλου κόστους.















Η μικρή αυτή αναφορά δεν θα μπορούσε 
παρά να ξεκινήσει από τα μωρά !! 
Τις σπουδαίες αυτές Κυρίες της Λογοτεχνίας
μόλις δεκατέσσερις όπως είπαμε,
που έχουν βραβευθεί με την υψηλότερη λογοτεχνική διάκριση του βραβείου Nobel !!
  
Η πιο πρόσφατη από αυτές τις βραβεύσεις, το 2015, 
είναι η Λευκορωσίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Svetlana Alexievich, 14η στη σειρά, 
τελευταία από τις έξι συνολικά αποδόσεις 
αυτού του βραβείου στην Ρώσικη γλώσσα
την πιο διαδεδομένη γεωγραφικά της Ευρασίας 
και πέμπτη στον κόσμο κατ' αριθμό ομιλητών.
Οι άλλοι νομπελίστες είναι : 

O Joseph Brodsky (1940-1996), 
επιφανούς Εβραϊκής καταγωγής, από τον πατέρα του,
Nobel Λογοτεχνίας 1987με έμφαση στο ποιητικό έργο.

Ο μέγας Aleksandr Solzhenicyn (1918-2008).
Nobel Λογοτεχνίας 1970.

O Michail Sholokhov (1905-1984).
Nobel Λογοτεχνίας 1965.

O Boris Pasternak (1890-1960).
Nobel Λογοτεχνίας 1958
Λόγω του Σοβιετικού καθεστώτος, αρνήθηκε το βραβείο, το οποίο παρέλαβε τελικά ο γιος του, 
σε ειδική τελετή, το 1989.

Πρώτος βραβευθέντας, ο Ivan Bunin (1870-1953).
Nobel Λογοτεχνίας 1933


Στους Ρώσους νομπελίστες αυτούς, 
θα αναφερθώ εκτενέστερα, με την πρώτη ευκαιρία.





























"Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου", είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα την τελευταία διετία.
Πρόκειται περί ενός συνταρακτικού χρονικού των δύο δεκαετιών που ακολούθησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, περίπου απ' το 1990 ως το 2012, 
μέσα από είκοσι προφορικές εξιστορήσεις
ανθρώπων απλών, της διπλανής πόρτας, 
στους οποίους η συγγραφέας δίνει τον λόγο.

Ισχυρό δίπολο το παρελθόν και το μέλλον
η προηγούμενη Σοβιετική Ιστορία, με τα υπέρ και τα κατά της και η πρόκληση του μέλλοντος, επίσης με τα θετικά και τα αρνητικά της, πάντα σε σχέση με την ανθρώπινη μονάδα, σε πρώτο πλάνο και την πατρίδα κατ' επέκταση. 
Εκπληκτικές δε οι αναφορές σε πρόσωπα και γεγονότα, 
καθώς και η υπαρξιακή, ανθρώπινη διάσταση.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα ! 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση, 
που άπτεται και του θέματος μας, 
είναι ότι στο βιβλίο αυτό γίνονται αναφορές στα περισσότερα, αν όχι σε όλα, 
από τα εικοσιένα συνολικά, όπως διαβάζω, βραβεία Nobel, 
που έχουν αποδοθεί σε Σοβιετικούς επιστήμονες 
και βεβαίως λογοτέχνες. 
Επίσης αξιοσημείωτες είναι και οι αναφορές σε συγγραφείς και βιβλία της Ρώσικης Λογοτεχνίας και όχι μόνο.

































Βεβαίως αξίζει να σημειώσουμε ότι καραμπινάτοι Ρώσοι λογοτέχνες, δεν έχουν βραβευθεί... 
Και καλά πες ότι ο Α. Τσέχοφ ή ο Λ. Τολστόι 
δεν πρόλαβαν, γιατί πέθαναν νωρίς και τα πρώτα χρόνια οι Σουηδοί βράβευαν τα κολλητάρια τους. 
Ο Β. Μαγιακόφσκι ή ο Β. Ναμπόκοφ, 
(του οποίου ότι έχω διαβάσει είναι άπαιχτο, 
οι δε ατάκες του παροιμιώδεις) 
ήταν αρκετά προχώ για τα κυβικά τους...?

Μιας και μιλάμε για Ρώσικη Λογοτεχνία, 
αναφέρω εδώ το εκπληκτικό κλασσικό βιβλίο, 
"Ο παίκτης", του Φ. Ντοστογιέφσκι
το οποίο επιθυμούσα να διαβάσω εδώ και δεκαετίες 
και βρήκα στην βιβλιοθήκη αυτή την περίοδο. 
Το απόλαυσα πραγματικά !!

















Η Πολωνή ποιήτρια Wislawa Szymborska (1923-2012)
Nobel Λογοτεχνίας 1996.















Το 9ο στη σειρά που κερδίζει γυναίκα, 
το κέρδισε σε μεγάλη ηλικία η 
Πολωνή ποιήτρια Wislawa Szymborska, το 1996.

Η Πολωνική γλώσσα, είναι σλαβική όπως και η ρωσική και γι αυτό την αναφέρω σαν συνέχεια. 
Στα πολωνικά έγραψαν και οι παρακάτω συγγραφείς, 
βραβευμένοι με Nobel Λογοτεχνίας :

O επικός Henryk Sienkiewicz (1846-1916), 
Πολωνός με τατάρικη καταγωγή.
Nobel Λογοτεχνίας 1905
Συγγραφέας του πασίγνωστου μυθιστορήματος 
"Δια πυρός και σιδήρου
και της παγκόσμιας επιτυχίας "Κβο Βάντις", 
που έχει γυριστεί και πολλές φορές ταινία. 
Νομίζω η πιο επιτυχημένη θεωρείται του 1951, 
που έχω δει βεβαίως από πιτσιρικάς.

O επίσης Πολωνός μυθιστοριογράφος 
Wladyskaw Reymont (1867-1925).
Nobel Λογοτεχνίας 1924.

Ο λογοτέχνης Czeslaw Miliosz (1911-2004). 
Nobel Λογοτεχνίας 1980.
Αρνείται να αυτοπροσδιοριστεί ως Λιθουανός η Πολωνός, αλλά αποδέχεται ότι λόγω της Πολωνικής γλώσσας που κυρίως χρησιμοποιεί, παρά το ότι έχει ευχέρεια επικοινωνίας σε πολλές γλώσσες, 
είναι Πολωνός ποιητής.

Τέλος αναφέρω και τον Εβραϊκής καταγωγής 
Isaac Bashevis Singer (1902-1991).
Nobel Λογοτεχνίας 1978
Γεννήθηκε και έζησε τα νεανικά του χρόνια στην Πολωνία και έγραψε στα γίντις
την γλώσσα που μιλούσαν οι Εβραίοι Ashkenazi 
της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. 
(θα δούμε φωτογραφία του στη συνέχεια)

Θα αναφερθώ και πάλι σε αυτούς, 
πιθανώς μαζί με τους Ρώσους νομπελίστες. 













Η Ρωσο-Εβραία συγγραφέας Nadine Gordimer (1923-2014). 
Nobel Λογοτεχνίας 1991.













Δυο Nobel Λογοτεχνίας έχουν απονεμηθεί σε συγγραφείς του κράτους της Νότιας Αφρικής, 
στην Αγγλική γλώσσα.

Το πρώτο, το 1991, το 7ο στη σειρά σε γυναίκα, 
στην Ρωσο-Εβραϊκής καταγωγής Nadine Gordimer

Το δεύτερο στον John Maxwell Coetzee, το 2003.
(φωτογραφία του υπάρχει παρακάτω) 















Η Καναδή συγγραφέας Alice Munro (1931-). Nobel Λογοτεχνίας 2013.
































Επίσης πολυβραβευμένη συγγραφέας, η Καναδή 
Alice Munro, θεωρείται αυθεντία του διηγήματος.
Γράφει στην Αγγλική γλώσσα
Είναι το αμέσως κοντινότερο Nobel Λογοτεχνίας, 
το 13ο σε γυναίκα, το 2013.

Πρόκειται για το δεύτερο σε σειρά βραβείο στον Καναδά, 
μετά από αυτό του 1976, στον Εβραϊκής καταγωγής 
Καναδο-Αμερικάνο Solomon Bellows (1915-2005). 
(βλ. φωτογραφία λίγο παρακάτω)

Απ' ότι διαβάζω, η συγγραφέας δεν θεωρείται ιδιαίτερα γνωστή στην Ελλάδα, οπότε οι φίλες από την λέσχη που μου την σύστησαν, αξίζουν συγχαρητήρια !
Το βιβλίο που διάβασα έχει τίτλο "Πάρα πολλή ευτυχία", περιέχει άκρως ενδιαφέροντα διηγήματα 
και δεν θα χάσει κανείς τον καιρό του διαβάζοντας το. 
Ως γνωστόν, μια σειρά διηγημάτων, ειδικά μάλιστα του επιπέδου της κυρίας αυτής, πρέπει να διαβάζεται αργά, ποτέ κολλητά το ένα διήγημα μετά το άλλο, 
αλλιώς δεν εμπεδώνονται. 
Αν διαθέτεις δε και ασθενή μνήμη...

Επιφυλάσσομαι μέχρι να διαβάσω κι άλλα...




















H Αφρο-Αμερικανίδα συγγραφέας Toni Morrison (1931-). 
Nobel Λογοτεχνίας 1991.

















Δύο γυναίκες συγγραφείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν λάβει Nobel Λογοτεχνίας, 
με κύρια γλώσσα γραφής επίσης την Αγγλική :

Το 1993, η Αφρο-Αμερικανίδα Toni Morrison
το 8ο σε σειρά που κέρδισε γυναίκα,
η οποία μάλιστα είχε ήδη κερδίσει και το παρεμφερές Αμερικάνικο βραβείο Pulitzer, το 1988.

Έχω ήδη παραγγείλει το best seller της "Jazz",
που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1992 και θεωρείται ότι της χάρισε τις βραβεύσεις, οπότε συντόμως θα επανέλθω.






























Το 1938, η Pearl Buck, ήταν η πρώτη Αμερικανίδα συγγραφέας, σε ολόκληρη την ήπειρο, 
που κέρδισε το Nobel Λογοτεχνίας, το 3ο σε γυναίκα, 
ενώ επίσης είχε βραβευθεί με Pulitzer το 1932
Έζησε από μικρή και για πολλά χρόνια στην Κίνα, 
ήταν δίγλωσση κατ' ουσίαν, οπότε και στα έργα της, 
η επιρροή της χώρας αυτής υπήρξε ουσιαστική.

Έπεσε στα χέρια μου, από ένα φίλο, μια πολύ παλαιά έκδοση, αγνώστου χρονολογίας, των εκδόσεων "ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ", 
με τίτλο "ΔΡΑΚΟΥ ΓΕΝΑ", ναι, ναι, με ένα Ν, 
οπότε θα αναφερθώ σε αυτό μόλις το διαβάσω.

















Η Αμερικανίδα συγγραφέας Pearl Buck (1892-1973).
Nobel Λογοτεχνίας 1938.



















Αυτή είναι πιο πρόσφατη έκδοση, του 1990, εξαντλημένη, 
με την ίδια μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου,
οπότε το βιβλίο που έχω στην κατοχή μου αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι !! 


















Τα υπόλοιπα Nobel Λογοτεχνίας που έχουν κερδίσει 
αγγλόφωνοι άνδρες λογοτέχνες από τις Η.Π.Α., 
θα τα δούμε κάποια στιγμή στη συνέχεια. 
















Η Βρετανίδα συγγραφέας Doris Lessing (1919-2013).
Nobel Λογοτεχνίας 2007.














Ένα και μοναδικό Βρετανικό Nobel Λογοτεχνίας 
κέρδισε γυναίκα, η συγγραφέας Doris Lessing
το 2007σε ηλικία 87 ετών, 
μεγαλύτερη από όλους όσους έχουν βραβευθεί. 
Γεννήθηκε στην Περσία, έζησε ως τα 30 στην Αφρική 
και μετά από δύο επεισοδιακούς γάμους, τρία παιδιά 
και άλλα περιπετειώδη, κατέληξε στο Λονδίνο 
όπου και μεγαλούργησε, κατακτώντας περίοπτη θέση 
μεταξύ των αγγλόφωνων λογοτεχνών.

Τα Nobel Λογοτεχνίας των αγγλόφωνων ανδρών συγγραφέων, μεγάλη δουλειά βεβαίως, προσθέτοντας και τους Βρετανούς σε αυτούς των Η.Π.Α., 
θα τα εξετάσουμε συγκεντρωμένα σε επόμενο χρόνο.
Προφανώς, λόγω της μεγάλης παγκόσμιας επίδρασης της Αγγλικής γλώσσας, αναπόφευκτα συναντάμε κάποια από τα αγγλόφωνα βραβεία σε διάφορες χώρες. 

















Η Χιλιανή ποιήτρια, Lucila Godoy Alcayaga (1899-1957). 
Nobel Λογοτεχνίας 1945, πρώτη στη Λατινική Αμερική που το κέρδισε. 
Ευρέως γνωστή με το ψευδώνυμο Gabriela Mistral.















Το 5ο σε γυναίκα, Nobel Λογοτεχνίας του 1945 
και πρώτο στην Λατινική Αμερική, απονεμήθηκε 
στην Χιλιανή ποιήτρια Lucila Godoy Alcayaga,
Βασκικής και Ινδιάνικης καταγωγής 
Έγραφε βεβαίως στην Ισπανική γλώσσα
μία εκ των πιο ομιλούμενων παγκοσμίως, την οποία χρησιμοποιούν, 
όλοι σχεδόν οι Λατινο-Αμερικάνοι λογοτέχνες.

Το ψευδώνυμο Gabriela Mistralμε το οποίο έγινε γνωστή από πολύ νωρίς, δημιουργήθηκε από τα ονόματα των δύο αγαπημένων της ποιητών, 
του αμφιλεγόμενου Ιταλού ποιητή 
Gabriele D' Annunzio (1863-1938) και του 
Γάλλου λογοτέχνη Frederic Mistral (1830-1914)
βραβευμένου ήδη από το 1904 με Nobel Λογοτεχνίας.
(θα δούμε φωτογραφία του στη συνέχεια)
Μια άλλη ερμηνεία το αποδίδει στον συνδυασμό των ονομάτων του Αρχάγγελου Γαβριήλ και του ανέμου Μιστράλ της Προβηγκίας της Ν.Α. Γαλλίας.

Μου άρεσε το βιογραφικό της ως αγωνίστριας, λογοτέχνιδος, αυτοδίδακτης εκπαιδευτικού, διπλωμάτη κλπ, 
γι' αυτό και διάβασα κάποια ποιήματα της...

Δεν θα την είχα ανακαλύψει, αν δεν ήταν δασκάλα 
του δεύτερου Χιλιανού νομπελίστα ποιητή, 
Nobel Λογοτεχνίας 1971, του κορυφαίου 
Ricardo Eliecer Neftali Reyes Basoalto
πασίγνωστου ως Pablo Neruda (1904-1973). 
(βλ. φωτογραφία λίγο παρακάτω)

Και οι δύο είχαν καριέρα και στο διπλωματικό σώμα.

Η Χιλή, όπως και η Ελλάδα, έχει δύο νομπελίστες ποιητές.


Τους νομπελίστες της Λατινικής Αμερικής, 
βλέπουμε λίγο παρακάτω, 
ενώ τα πέντε Ισπανικά Nobel Λογοτεχνίας,
που είναι κυρίως ποιητών, 
θα τα δούμε στα Ευρωπαϊκά βραβεία.


















Η Ιταλίδα λογοτέχνης Grazia Deledda (1871-1936).
Nobel Λογοτεχνίας 1926.
















Μοναδική Ιταλίδα, από την όμορφη Σαρδηνία, 
(την έχω θαυμάσει μόνο από θαλάσσης) 
που κέρδισε Nobel Λογοτεχνίας, το 1926
2ο στη σειρά σε γυναίκα, είναι η Grazia Deledda
Δεν την έχω διαβάσει οπότε επιφυλάσσομαι.

Τα βραβεία στην Ιταλική γλώσσα
άλλα πέντε σε άνδρες, 
θα τα δούμε στα Ευρωπαϊκά Nobel Λογοτεχνίας. 
Κι έχουμε και μια αδυναμία στα Ιταλικά εεε...



















Η Γερμανίδα ποιήτρια Nelly Sachs (1891-1970) 
Nobel Λογοτεχνίας 1966.

Το βραβείο μοιράστηκε με τον Ισραηλινό λογοτέχνη 
Shmuel Yosef Agnon (1888-1970), 
καθώς το έργο τους θεωρήθηκε συγγενικό και αλληλοσυμπληρωματικό.


















Τα γερμανόφωνα βραβεία Nobel Λογοτεχνίας που κέρδισαν γυναίκες, είναι τα παρακάτω :

To 6ο στη σειρά, που πήρε η Γερμανίδα ποιήτρια 
Nelly Sachs, το 1966
μαζί με τον Ισραηλινό λογοτέχνη 
Shmuel Yosef Agnon
Η ποιήτρια σε απάντηση της ασυνήθιστης αιτιολόγησης της Σουηδικής Ακαδημίας για το από κοινού βραβείο είπε πως 
ο Agnon εκπροσωπεί, ως Εβραίος, το Ισραήλ, 
ενώ η ίδια, την τραγωδία του Εβραϊκού λαού. 
Τους ψιλοάδειασε ή μου φάνηκε...??

το 12ο Nobel Λογοτεχνίας σε γυναίκα, το 2009,
κέρδισε η λογοτέχνης και γλωσσολόγος Herta Muller
η οποία ανήκει στη γερμανόφωνη μειονότητα της δυτικής Ρουμανίας.















Η συγγραφέας Herta Muller (1953-). Nobel Λογοτεχνίας 2009.


















Λίγο νωρίτερα, το 2004, σε σειρά το 10ο σε γυναίκα 
Nobel Λογοτεχνίας, απονεμήθηκε στην γερμανόφωνη
Αυστριακή πολυτάλαντη και αμφιλεγόμενη συγγραφέα Elfride Jelinek. 
Ο πατέρας της ήταν Εβραίος της Τσεχίας, 
όπως ψιλοκαρφώνει και το όνομα της.

Αν και πολυβραβευμένη (1), δήλωσε πως χάρηκε, 
αλλά ταυτόχρονα ένιωσε απόγνωση, 
γιατί έγινε "πρόσωπο της δημόσιας ζωής" (2) 
και αναρωτήθηκε αν της απενεμήθη το βραβείο 
κυρίως επειδή "είναι γυναίκα" (3) !! 
Υποστήριξε δε, πως από τους γερμανόφωνους συγγραφείς, o Αυστριακός Peter Handke (1942-),
θα ήταν πιο άξιος νικητής (4) !!
Δεν πήγε να παραλάβει το βραβείο (5) 
επικαλούμενη αγοραφοβία (6) 
και έστειλε ηχογραφημένο μήνυμα στο οποίο δήλωσε :
"Θα μου άρεσε πολύ να είμαι στη Στοκχόλμη, 
αλλά δεν μπορώ να κινηθώ τόσο γρήγορα 
και τόσο μακρυά όσο η γλώσσα μου" (7) !! 
Προφανώς θα ξύπνησε το Εβραϊκό αίμα που διαθέτει 
εκ του πατρός της και θα εισέπραξε 
την παχουλή επιταγούλα που συνοδεύει το Nobel, 
για να την διαθέσει κάπου καλύτερα 
από τα μπαούλα της Σουηδικής Ακαδημίας (8) !! 
Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, η εκπληκτική αυτή κυρία, έδωσε μια ανεπανάληπτη δημόσια παράσταση,
αποδεικνύοντας την λογοτεχνική της αξία (9)
λέγοντας σχεδόν όλα όσα λέμε κι εμείς (10) !!
Σύνολο 10-0 μέχρι στιγμής, σε γκολάκια 
κι όσο την ψάχνεις όλο βρίσκεις !!! Εύγε !!!

Ένας πασίγνωστος Αυστριακός συγγραφέας, 
που επίσης δεν πήρε Nobel Λογοτεχνίας, 
είναι ο Robert Musil (1880-1942).  
















H άπαιχτη Αυστριακή συγγραφέας Elfride Jelinek (1946-).
Nobel Λογοτεχνίας 2004.


















Πρωτοεκδόθηκε το 2000 και για καλή μου τύχη το βρήκα στην βιβλιοθήκη !!
Έσπευσα να το ξεκινήσω και βρίσκω ασυνήθιστη την γραφή του. 
Θα επανέλθω μόλις το τελειώσω...




















Τα βραβεία των βραβευμένων ανδρών, 
που έγραψαν στην γερμανική γλώσσα
θα τα σχολιάσουμε παρακάτω, στα Ευρωπαϊκά Nobel Λογοτεχνίας. 














Η Σκανδιναβή συγγραφέας Sigrid Undest (1882-1949). 
Nobel Λογοτεχνίας 1928.
















Τέλος, δύο είναι τα Nobel Λογοτεχνίας που απονεμήθηκαν σε κυρίες από την Σκανδιναβία. 
Οι σκανδιναβικές γλώσσες ανήκουν στην ομάδα των γερμανικών γλωσσών.

Το 1928, το 3ο κατά σειρά σε γυναίκα, 
στην συγγραφέα  Sigrid Undest
γεννημένη στην Δανία, αλλά μεγαλωμένη στην Νορβηγία, 
που πέρασε και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, 
με τα Νορβηγικά ως γλώσσα της.

Το 1ο βραβείο σε γυναίκα κέρδισε μόλις το 1909,
η Σουηδέζα λογοτέχνης Selma Lagerhof
πρώτο βραβείο και για την χώρα της και την Σουηδική γλώσσα
Το 1914, εξελέγη μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας.
















Η Σουηδέζα συγγραφέας Selma Lagerhof (1858-1940).
Nobel Λογοτεχνίας 1909. 















Τα υπόλοιπα Σκανδιναβικά Nobel Λογοτεχνίας, 
που κέρδισαν άνδρες συγγραφείς και θα τα δούμε στη συνέχεια, στα Ευρωπαϊκά βραβεία, ήταν :

Δύο ακόμα βραβεία κέρδισαν Νορβηγοί λογοτέχνες , 
το 1903 και το 1920

οι Δανοί, ένα διπλό το 1917, και ένα ακόμα το 1944,

και οι Σουηδοί  ακόμα 5, ένα εκ των οποίων διπλό, το 1974. 
Τα υπόλοιπα ήταν το 1916, το 1931, το 1951, 
ενώ το πιο πρόσφατο το 2011.













ΑΝΔΡΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ NOBEL ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ









Ο Εβραϊκής καταγωγής Καναδο-Αμερικάνος Solomon Bellows (1915-2005). 
Nobel Λογοτεχνίας 1976. (Αναφέρθηκε παραπάνω).


















Ο Χιλιανός λογοτέχνης Ricardo Eliecer Neftali Reyes Basoalto,
γνωστός με το ψευδώνυμο Pablo Neruda (1904-1973).
Nobel Λογοτεχνίας 1971(Αναφέρθηκε παραπάνω).














Σε συνέχεια των γυναικείων βραβείων Nobel Λογοτεχνίας,  αξίζει να δούμε λίγο 
τις εκτός της Ευρώπης βραβεύσεις
που παρά τον μικρό τους αριθμό, τις τελευταίες δεκαετίες δείχνουν μια ανοδική πορεία, 
δικαιολογώντας, έστω κατά κάποιον τρόπο, 
την διεθνή υπόσταση του βραβείου.
















O Κολομβιανός συγγραφέας Gabriel Garcia Marquez (1927-2014). 
Nobel Λογοτεχνίας 1982.















Στην Λατινική Αμερική
στην ισπανική γλώσσα βέβαια, 
εκτός των δύο βραβεύσεων των Χιλιανών, 
ξεχωριστή θέση κατέχει η διάκριση του Κολομβιανού "παραμυθά", Gabriel Garcia Marquez, το 1982
Τον καταπληκτικό αυτό συγγραφέα, με τον πολύ ιδιαίτερο τρόπο γραφής, ανακάλυψα πολλά χρόνια πριν, έχοντας ξεχωρίσει ως κορυφαίο μυθιστόρημα, 
το "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας", του 1985, 
που αργότερα έγινε και ταινία. 
Διάβασα την τελευταία περίοδο δύο ακόμα ζόρικα μυθιστορήματα του, το πιο πρόσφατο, του 2004, το υπέροχο "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου
και το πασίγνωστο "Εκατό χρόνια μοναξιάς", 
του 1967, που θεωρείται ότι τον καθιέρωσε.
































Μιας και βρισκόμαστε στην Κολομβία, 
αναφέρω ένα μυθιστόρημα που διάβασα πρόσφατα, 
με τίτλο "Οι πληροφοριοδότες", 
του πολυβραβευμένου, όχι όμως νομπελίστα, αρκούντως φερέλπιδος Κολομβιανού συγγραφέα 
Juan Gabriel Vasquez
Δεν το βρήκα κακό, ίσως μάλιστα συζητηθεί και στην λέσχη, τονίζει κυρίως κάποιες αρνητικές πλευρές της Κολομβίας και κατ' επέκτασην της Λατινικής Αμερικής.
Ενδιαφέρον έχουν επίσης οι τοποθετήσεις του σε σχέση με τον G. G. Marquez, την ανάγνωση των βιβλίων του, την επιρροή του κλπ.


















Ο Περουβιανός συγγραφέας Mario Vargas Losa (1936-)
Nobel Λογοτεχνίας 2010.


















Ο Περουβιανός συγγραφέας, πολιτικός κλπ 
Mario Vargas Losa κέρδισε το τελευταίο Λατινοαμερικάνικο Nobel Λογοτεχνίας το 2010


















Ο Μεξικανός λογοτέχνης και διπλωμάτης Octavio Lozano Paz (1914-1998). 
Nobel Λογοτεχνίας 1990.


















Ο πολυβραβευμένος Μεξικανός Octavio Paz
κέρδισε το Nobel Λογοτεχνίας το 1990
Θεωρείται από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα και ένας εκ των λαμπρότερων ισπανόφωνων ποιητών όλων των εποχών. 
Βεβαίως είναι κυρίως γνωστός ως ποιητής, 
βρίσκω ενδιαφέρουσα την γραφή του, αλλά, 
όπως είπαμε, αφήνουμε την ποίηση για άλλους... 

Τις ίδιες περίπου ιδιότητες διέθετε και ο 
Miguel Angel Asturias, από την Γουατεμάλα, που του απονεμήθηκε το Nobel Λογοτεχνίας του 1967.













Ο Miguel Angel Asturias (1899-1974). Nobel Λογοτεχνίας 1967.












Υπάρχουν αρκετοί Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς άξιοι λόγου και φυσικά άξιοι βραβείου Nobel.

Ξεχωρίζω μακράν τον Αργεντινό Julio Cortazar (1914-1984), στον οποίο θα άξιζε σαφώς Nobel. 
Διακεκριμένος διηγηματογράφος κι ουχί μόνον,
ανένταχτος ως προς το είδος και τεράστια επιρροή. 
Περιπτωσάρα !!
Συστήνω ανεπιφύλακτα, σε όποιον δεν τον έχει ανακαλύψει ακόμα, μια συλλογή διηγημάτων του, 
που διάβασα πριν κάποια χρόνια, 
με τίτλο "Αξολότλ και άλλα διηγήματα". 

Ο επίσης Αργεντινός Jorge Luis Borges, (1899-1986), αρχικά δίγλωσσος, ισπανικά και αγγλικά,
αργότερα έμαθε επίσης γαλλικά και γερμανικά. 
Ενώ έχει βραβευθεί σχεδόν με ότι βραβείο υπάρχει στο ντουνιά, Nobel δεν πήρε...
















Ο Sir Derek Alton Walcott (1930-2017). 
Nobel Λογοτεχνίας 1992.


















Ο Sir Vidiadhar Surajprasad Naipaul (1932-2018). 
Nobel Λογοτεχνίας 2001.

















Σε δύο νησιά της Καραϊβικής έχουν απονεμηθεί τα αντίστοιχα Nobel Λογοτεχνίας, αυτή τη φορά σε λογοτέχνες της αγγλικής γλώσσας.

Το πρώτο στον καθηγητή Sir Derek Alton Walcott
το 1992από την Αγία Λουκία. 
Είναι Αγγλικής, Ολλανδικής και Αφρικανικής καταγωγής, που αντικατοπτρίζει τη σύνθετη αποικιακή ιστορία του νησιού, την οποία και διερευνά στο, μάλλον κυρίαρχο, ποιητικό του έργο.

Το δεύτερο στον απόγονο Ινδών μεταναστών, 
Sir Vidiadhar Surajprasad Naipaulτο 2001
στο Trinidad.

Στην Γουαδελούπη της Αν. Καραϊβικής, 
γεννήθηκε κι ο Γάλλος Alexis Leger
λογοτέχνης και διπλωμάτης, γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Saint-John Perse
που κέρδισε το Nobel Λογοτεχνίας του 1960
για την Γαλλία.
















Ο Γάλλος λογοτέχνης Alexis Leger ή Saint-John Perse (1887-1975).
Nobel Λογοτεχνίας 1960.



















Τα Nobel Λογοτεχνίας που έχουν κερδίσει Αμερικάνοι λογοτέχνες των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εννέα. 
Προς το παρόν θα τα παρακάμψω, 
καθώς δεν διάβασα και κάτι πρόσφατα, 
οπότε και θα επανέλθω με την πρώτη ευκαιρία, μάλλον συνολικά για την αγγλική γλώσσα
που έχει την μερίδα του λέοντος στις βραβεύσεις.  

















Ο Νιγηριανός λογοτέχνης Akinwande Wole Soyinka (1937-). 
Nobel Λογοτεχνίας 1986. Είναι ο πρώτος Αφρικανός που λαμβάνει το βραβείο. 
Θεωρείται ότι διαχειρίζεται ικανοποιητικά την ανάμειξη 
της δυτικής κουλτούρας με τις παραδόσεις της χώρας του.














Στην Αφρική, όπως είπαμε, μόλις δύο είναι 
τα Nobel Λογοτεχνίας σε αυτόχθονες.

To πρώτο απονεμήθηκε στον Νιγηριανό συγγραφέα Akinwande Wole Soyinka, το 1986
Έχει ασχοληθεί με πολλά είδη γραφής, 
θέατρο, μυθιστόρημα, ποίηση κ.α. 
Είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής στην Δυτική Αφρική.
Μητρική του γλώσσα είναι η γιορούμπα
αλλά χρησιμοποίησε και την αγγλική.

Το δεύτερο Nobel Λογοτεχνίας κέρδισε o Αιγύπτιος λογοτέχνης Necip Mahfuz, το 1988
Μοναδικό στην Αραβική γλώσσα


















Ο Αιγύπτιος λογοτέχνης Necip Mahfuz (1911-2006). 
Nobel Λογοτεχνίας 1988. Γλώσσα του τα αραβικά.

















Δυο Nobel Λογοτεχνίας έχουν απονεμηθεί σε συγγραφείς του κράτους της Νότιας Αφρικής, 
στην Αγγλική γλώσσα.

Το πρώτο, το 1991, στην Ρωσο-Εβραϊκής καταγωγής Nadine Gordimer, που αναφέρθηκε ήδη. 

Το δεύτερο στον John Maxwell Coetzee, το 2003

















Ο συγγραφέας, γνωσσολόγος κλπ John Maxwell Coetzee (1940-). 
Nobel Λογοτεχνίας 2003. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Αυστραλία.


















Ο Γάλλος συγγραφέας Claude Simon
γεννήθηκε στην Μαδαγασκάρη και κέρδισε το
Nobel Λογοτεχνίας το 1985.















Ο Γάλλος λογοτέχνης Claude Simon (1913-2005). Nobel Λογοτεχνίας 1985.

















Επίσης Γάλλος, ο πολύς Albert Camus
γεννήθηκε στην Αλγερία και κέρδισε το
Nobel Λογοτεχνίας 1957.

Όπως ανέφερα και αλλού, διάβασα εκ νέου το βιβλίο 
του "Ο Ξένος", σε άλλη έκδοση από αυτή που είχα, 
το οποίο δεν θυμόμουν καθόλου. 
Λόγω του συναφούς βιβλίου που θα συζητούσαμε στη λέσχη, έψαξα λίγο την περίπτωση του 
και διάβασα διάφορα άλλα κείμενα του, κάποια 
ευρέως διαδεδομένα μάλιστα, που τα είχα υπόψιν. 
Εύκολη περίπτωση δεν θα τον λέγαμε, 
έχει εξίσου σπουδαίο θεατρικό και φιλοσοφικό έργο,
αλλά είναι αρκούντως ενδιαφέρον. 















Ο Γάλλος λογοτέχνης Albert Camus (1913-1960). Nobel Λογοτεχνίας 1957.
Η μητέρα του ήταν Ισπανίδα.
















Αυτό κι αν θεωρείται κλασσικό βιβλίο !!

















Στην Ασία και πάλι τα Nobel Λογοτεχνίας είναι μετρημένα, 
αν και από αρκετά νωρίς, μόλις το 1913
ο Ινδός συνθέτης, φιλόσοφος και συγγραφέας, 
γκουρού σα να λέμε, Rabindranath Tagore
κέρδισε το πρώτο για την ήπειρο και μοναδικό βεβαίως για την γλώσσα του, τα Μπενγκάλι,
που είναι έκτη ή έβδομη σε χρήση παγκοσμίως, 
βάσει των γηγενών ομιλητών της και 
ενδέκατη ως προς τον συνολικό αριθμό ομιλητών.

















Ο Ινδός λογοτέχνης Rabidranath Τagore (1861-1941). 
Nobel Λογοτεχνίας 1913. Βιβλική μορφή.

















Αν εξαιρέσουμε κάποιους Εβραϊκής καταγωγής νομπελίστες λογοτέχνες, όπως τον Shmuel Yosef Agnon, που έχουμε ήδη μνημονεύσει παραπάνω, 
ο οποίος μοιράστηκε το Nobel Λογοτεχνίας του 1966, 
με την Γερμανίδα Nelly Sachsμοναδικό μάλιστα, 
έστω και μισό, καθαρά για το Ισραήλ, 
πολύ νερό κύλισε στο αυλάκι για να δει η Ασία 
αυτή την κορυφαία βράβευση...

O Agnon θεωρείται ανανεωτής της Εβραϊκής γλώσσας 
και είναι ο μοναδικός νομπελίστας που έγραφε στα Εβραϊκά στο σύνολο του έργου του.


















O Ισραηλινός λογοτέχνης Shmuel Yosef Agnon (1888-1970). 
Nobel Λογοτεχνίας 1966.

Το βραβείο μοιράστηκε με την Γερμανίδα λογοτέχνιδα 
Nelly Sachs (1891-1970), 
καθώς το έργο τους θεωρήθηκε συγγενές και αλληλοσυμπληρωματικό.


















Παρά τον μεγάλο αριθμό των βραβευμένων λογοτεχνών με Εβραϊκή καταγωγή, 
η συντριπτική πλειοψηφία δεν γράφει στα Εβραϊκά. Βεβαίως υπάρχουν κάποιοι που χρησιμοποιούν 
την γλώσσα που έμαθαν στο μέρος που ζούσαν, 
όπως τα γίντις, η γλώσσα των Εβραίων της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.

Ο Isaac Bashevis Singer που γεννήθηκε στην Πολωνία είναι η μοναδική περίπτωση που κέρδισε Nobel Λογοτεχνίας, το 1978, γράφοντας στα γίντις,
όλα τα μυθιστορήματα και διηγήματα του. 
Τον καταγράφουν ως Αμερικάνο νομπελίστα, 
αλλά όσο είναι Αμερικανοεβραίος, 
άλλο τόσο είναι και Πολωνοεβραίος, 
αφού έζησε στην Πολωνία τα νεανικά του χρόνια.


Λόγω της ευρείας διασποράς του Εβραϊκού στοιχείου, 
αναφέρω ότι μου είναι γνωστό για τους συγγραφείς.
Η κατάταξη τους γίνεται με βάση τις χώρες που έζησαν και τις γλώσσες που έγραψαν. 
Δεν ξέρω ακόμα και εάν οι ίδιοι οι Εβραϊκής καταγωγής λογοτέχνες, θεωρούν τον εαυτό τους Ασιάτη, παρά το ότι γεωγραφικά το Ισραήλ ανήκει στην Ασία...

Στην προηγούμενη ανάρτηση, λόγω κάποιων βιβλίων Εβραϊκής καταγωγής συγγραφέων που συζητήσαμε στη λέσχη, υπάρχουν κάποιες σχετικές αναφορές. 
Προφανώς μερικοί εξ αυτών θα άξιζαν το Nobel,  
όπως οι γερμανόφωνοι Joseph Roth (1894-1939) και Franz Kafka (1883-1924)
ή ο πολυβραβευμένος Amos Oz (1939-), 
τακτικός υποψήφιος για Nobel Λογοτεχνίας, 
που έχει γράψει και αρκετά έργα στα Εβραϊκά.

















O Εβραϊκής καταγωγής συγγραφέας Isaac Bashevis Singer (1902-1991).
Nobel Λογοτεχνίας 1978.















Αν εξαιρέσουμε την σύνθετη περίπτωση του Εβραϊκού στοιχείου, την ισχυρότερη παρουσία στα ασιατικά Nobel Λογοτεχνίας έχουν οι Ιάπωνες συγγραφείς, 
με τρεις βραβεύσεις, ενώ δύο μόνο εξ αυτών 
χρησιμοποίησαν την Ιαπωνική γλώσσα στα έργα τους.  
Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα σε κάποιους από τους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς που διάβασα τελευταία και ομολογουμένως ουδείς εξ αυτών, άνδρες και γυναίκες, υπήρξε αδιάφορος. 





















Ο Ιάπωνας λογοτέχνης Yasunari Kawabata (1899-1972). 
Nobel Λογοτεχνίας 1968.



















Ο Ιάπωνας λογοτέχνης Kenzaburo Oe (1935-). Nobel Λογοτεχνίας 1994.
















Ο πρώτος Ιάπωνας συγγραφέας που κέρδισε Nobel Λογοτεχνίας ήταν ο Yasunari Kawabata, το 1968.

Δεύτερος, το 1994, ο Kenzaburo Oe.

Τρίτος και προσφάτως, το 2017, ο Kazuo Isiguro
ο οποίος έφυγε μόλις πέντε ετών από την Ιαπωνία, 
την επισκέφθηκε πάλι 30 χρόνια αργότερα 
και θεωρείται αγγλόφωνος συγγραφέας. 
Μόνιμος υποψήφιος των βραβείων Booker
το κέρδισε μάλιστα το 1989,
που απονέμεται στο καλύτερο μυθιστόρημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα, από αγγλόφωνο συγγραφέα. 
Παρά το ότι δεν διέρρηξε ποτέ τις σχέσεις του με την χώρα του, απ' ότι υποστηρίζει, έχει ελάχιστη εξοικείωση με την Ιαπωνική γραφή και ότι τα έργα του παρουσιάζουν ελάχιστη ομοιότητα με την Ιαπωνική φαντασία. 
Το επιβεβαιώνω συγκρίνοντας το βιβλίο του 
με τίτλο "Μη μ' αφήσεις ποτέ", 
που διάβασα πριν βραβευθεί με Nobel βεβαίως, 
με καμιά δεκαριά άλλων σύγχρονων Ιαπώνων συγγραφέων, που διάβασα πρόσφατα. 
Ουδείς πάντως μπορεί να υποστηρίξει 
ότι δεν διαθέτει ξεχωριστό στυλ.

Θα ήταν σοβαρή παράλειψη να μην αναφερθούμε 
στην ειδική περίπτωση του Ιάπωνα συγγραφέα 
Haruki Murakami, που διάβασα επίσης τελευταία 
και αποτελεί συχνή υποψηφιότητα για το Nobel Λογοτεχνίας, αλλά προς το παρόν δεν το έχει κερδίσει.

Δυνατή βρήκα επίσης την Υοκο Ogawa (1962-), 
που διάβασα αρκετές δουλειές της.
Εκτός των εξαιρετικών λογοτεχνικών αρετών της, 
ασχολείται και με την αισθητική των αριθμών !!
Άπαιχτο το μωρό !! 
    
















Ο Ιαπωνικής καταγωγής συγγραφέας Kazuo Isiguro (1954-). 
Nobel Λογοτεχνίας 2017.
















Το βιβλίο έχει χαρακτηριστικά επιστημονικής φαντασίας και φουτουριστικό τόνο.















Μόλις τα τελευταία χρόνια απονεμήθηκαν 
δύο Nobel Λογοτεχνίας σε Κινέζους συγγραφείς. 
Σημειωτέον, ότι η κινέζικη γλώσσα είναι 
η πρώτη παγκοσμίως που ομιλείται ως μητρική
την μιλάει δηλαδή περίπου το 1/5 του κόσμου, 
λόγω βεβαίως του μεγάλου πληθυσμού της Κίνας.

Το πρώτο, το 2000, στον Gao Xingjian
γνωστό περισσότερο για το θεατρικό του έργο, 
απαγορευμένο στην Κίνα. 
 Θεωρείται επίσης αξιόλογος μεταφραστής, 
θεατρικός σκηνοθέτης και ζωγράφος. 
Μάλλον πιο αγαπητός στην Δύση απ' ότι στην χώρα του.

Το δεύτερο, το 2012, στον Κινέζο Guan Moye 
γνωστό με το ψευδώνυμο Mo Yan
που σημαίνει "μη μιλάς". 
Θεωρείται από τους σπουδαιότερους της χώρας του, 
παρά το ότι ότι έχει δεχθεί και σκληρή κριτική.
















Ο Κινέζος λογοτέχνης, ζωγράφος κλπ Gao Xingjian (1940-). 
Nobel Λογοτεχνίας 2000.



















Ο Κινέζος συγγραφέας Guan Moye, με το ψευδώνυμο Mo Yan (1955-). 
Nobel Λογοτεχνίας 2012.
















Τέλος, ένα πρόσφατο σχετικά ασιατικό Nobel Λογοτεχνίας, 
έχει λάβει ο Τούρκος Orhan Pamuk, το 2006, ο οποίος γράφει στη γλώσσα του, την τουρκική
Εξαιρετικά δημοφιλής στη χώρα του, κερδίζει ένα συνεχώς αυξανόμενο αναγνωστικό κοινό παγκοσμίως.
Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη και συχνά προκλητικός στις δηλώσεις του έναντι του καθεστώτος, θεωρείται μάλλον Ευρωπαίος παρά Ασιάτης. 
Μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον και θα τον διερευνήσω περαιτέρω.
















Ο Τούρκος συγγραφέας Orhan Pamuk (1952-). Nobel Λογοτεχνίας 2006.

















Γεωγραφικά, το Ισραήλ ανήκει στην Ασία, 
αλλά Εβραϊκής καταγωγής λογοτέχνες 
έχουν βραβευθεί με Nobel Λογοτεχνίας, 
γράφοντας συνήθως στις γλώσσες των χωρών που έζησαν, όπως έχουμε ξαναπεί.
Όπως έκανα μέχρι τώρα, όπου εντοπίζω την καταγωγή των βραβευμένων συγγραφέων, το αναφέρω.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Εβραϊκής, Σεφαραδίτικης καταγωγής συγγραφέα Elias Canetti
που κέρδισε το Nobel Λογοτεχνίας το 1981
γεννημένου στην Βουλγαρία, που έγραψε στη Γερμανική γλώσσα και συχνά καταγράφεται στις Αγγλικές βραβεύσεις !!

















Ο Εβραϊκής καταγωγής συγγραφέας Elias Canetti (1905-1994).
Nobel Λογοτεχνίας 1981.




















ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ NOBEL ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 





Τα Ευρωπαϊκά βραβεία Nobel Λογοτεχνίας 
είναι περισσότερα απ΄ότι όλα όσα απονεμήθηκαν 
στις υπόλοιπες ηπείρους μαζί !! 
Ήδη έχουμε αναφέρει κάποια από αυτά, αναπόφευκτα. 
Τα περισσότερα από αυτά έχουν κερδίσει συγγραφείς που χρησιμοποιούν τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές γλώσσες και βεβαίως τις Σκανδιναβικές, καθότι η Σουηδική Ακαδημία ευλογάει, συχνά πυκνά, τα γένια της.














Ο Ιταλός λογοτέχνης Giosue Alessandro Giuzeppe Carducci (1835-1907).
Πρώτο στην Ιταλική γλώσσα, Nobel Λογοτεχνίας 1906.
















Θα ξεκινήσω την Ευρωπαϊκή περιήγηση στα Nobel Λογοτεχνίας από την γειτονική Ιταλία και τους βραβευμένους λογοτέχνες που έγραψαν στην όμορφη Ιταλική γλώσσα, της οποίας είμαι γνώστης, λόγω της έλξης που μου ασκούσε από πιτσιρίκι, 
σε αντίθεση με κάτι άλλες, ονόματα δεν λέμε...

Το πρώτο, από τα έξι συνολικά βραβεία, 
στην Ιταλική γλώσσα, μόλις το 1906κέρδισε ο 
Giosue Alessandro Giuzeppe Carducci. 
Αν και έχει σημαντικό πεζογραφικό και μεταφραστικό έργο, είναι γνωστός κυρίως για το ποιητικό, 
καθώς θεωρείται από τους μεγαλύτερους ποιητές της χώρας του και χαρακτηρίζεται ως ο ανεπίσημος εθνικός ποιητής της σύγχρονης Ιταλίας.

Το δεύτερο βραβείο απονεμήθηκε το 1926
όπως έχει ήδη αναφερθεί παραπάνω, στην εκ Σαρδηνίας λογοτέχνη Grazia Deledda (1871-1936), 
πρώτο και μοναδικό σε γυναίκα για την χώρα.





















Ο μέγας και τρανός Ιταλός λογοτέχνης Luigi Pirandello (1867-1936).
Nobel Λογοτεχνίας 1934.


















Το τρίτο βραβείο Nobel Λογοτεχνίας στην Ιταλική γλώσσα, κέρδισε το 1934, ο γεννημένος στην Σικελία
Luigi Pirandello
Ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν ελληνικής καταγωγής και το επίθετο του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος. 
Έχει πολυεπίπεδο λογοτεχνικό έργο, αλλά βεβαίως είναι κυρίως γνωστός για την μοναδική θεατρική του δουλειά.

Το τέταρτο βραβείο σε Ιταλό λογοτέχνη 
ήταν το 1959, στον Salvatore Quasimodo
κυρίως γνωστό για το ποιητικό του έργο. 
Και αυτός γεννήθηκε στη Σικελία, στις Συρακούσες.
Αναφέρεται πως η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, 
η Ρόζα Παπανδρέου, μετανάστρια από την Πάτρα. 


















Ο Ιταλός ποιητής Salvatore Quasimodo (1901-1968).
Nobel Λογοτεχνίας 1959.

















Ο Ιταλός λογοτέχνης Eugenio Montale (1896-1981)
Nobel Λογοτεχνίας 1975.

















Το πέμπτο βραβείο Nobel Λογοτεχνίας στην Ιταλική γλώσσα, απονεμήθηκε το 1975, στον επίσης γνωστό κυρίως για το ποιητικό του έργο, Eugenio Montale.

Το έκτο και πιο πρόσφατο βραβείο, το 1997
κέρδισε ο Ιταλός λογοτέχνης Dario Fo
κυρίως γνωστός για το θεατρικό του έργο 
και την καυστική του σάτιρα.. 
Είχε κάνει, παρακαλώ, και σπουδές Αρχιτεκτονικής.
















Ο πασίγνωστος Ιταλός θεατράνθρωπος Dario Fo (1926-2016).
Nobel Λογοτεχνίας 1997.


















Όπως έχω ήδη αναφέρει στις συζητήσεις των βιβλίων της λέσχης, υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι σύγχρονοι Ιταλοί συγγραφείς, πολυμεταφρασμένοι διεθνώς, 
με τεράστια αναγνώριση και διακρίσεις, 
κάποιοι εκ των οποίων φυσικά και θα άξιζαν 
το Nobel Λογοτεχνίας, 
όπως ο  Antonio Tabucchi (1943-2012), 
ο Alberto Moravia (1907-1990) 
ή ο Umberto Eco (1932-2016).





















Ο Ισπανός θεατρικός συγγραφέας Jose Echeragay y Eizaguirre (1832-1916).
O ένας εκ των δύο βραβευθέντων του Nobel Λογοτεχνίας 1904.













Ο Γάλλος γλωσσολόγος και συγγραφέας Frederic Mistral (1830-1914).
O ένας εκ των δύο βραβευθέντων του Nobel Λογοτεχνίας 1904.



















Η Ισπανική γλώσσα είναι η επόμενη πιο ομιλούσα, 
ως μητρική, μετά τα κινέζικα. 
Ειδικά στον δυτικό κόσμο, ανταγωνίζεται επαξίως και μάλιστα δυναμικά, την αγγλική γλώσσα, 
στην επικοινωνία, στην λογοτεχνία και τον πολιτισμό. 
Ήδη έχουν αναφερθεί τα Nobel Λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής, όλα βεβαίως στην Ισπανική.

Υπάρχουν πέντε ακόμα Ισπανοί λογοτέχνες 
που έχουν λάβει το βραβείο. 
Το πρώτο, μόλις το 1904, μοιράστηκε στον Ισπανό 
Jose Echeragay y Eizaguirre, που θεωρείται η κύρια μορφή του Ισπανικού θεάτρου της εποχής του 
και στον Γάλλο συγγραφέα και γλωσσολόγο 
Frederic Mistral, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο η Χιλιανή ποιήτρια Gabriela Mistral, όπως είπαμε παραπάνω. 
Τον αναφέρω εδώ, λόγω του ότι θεωρείται 
αναβιωτής της οξιτανικής γλώσσας και λογοτεχνίας,
τοπικής γλώσσας περιοχών της Νότιας Γαλλίας, 
αλλά και Ισπανικών και Ιταλικών περιοχών.

Και το δεύτερο Ισπανικό Nobel Λογοτεχνίας, το 1922,
κέρδισε δραματουργός λογοτέχνης, με μεγάλο έργο, 
κυρίως θεατρικό, ο Jacinto Benavente y Martinez.




















Ο Ισπανός συγγραφέας Jacinto Benavente y Martinez (1866-1954).
Nobel Λογοτεχνίας 1922.




















O Ισπανός ποιητής Juan Ramon Jimenez Mantecon (1881-1958).
Nobel Λογοτεχνίας 1956.



















Τα δύο επόμενα Nobel Λογοτεχνίας κέρδισαν Ισπανοί λογοτέχνες, με κύριο το ποιητικό έργο.

Το τρίτο σε σειρά βραβείο απονεμήθηκε στον ποιητή
Juan Ramon Jimenez Mantecon, το 1956.

Το τέταρτο σε σειρά βραβείο, το 1977
κέρδισε ο ποιητής Vicente Alexiandre.

















Ο Ισπανός ποιητής Vicente Alexiandre (1898-1984).
Nobel Λογοτεχνίας 1977.

















Ο Ισπανός συγγραφέας Camilo Jose Cela Trulock (1916-2002).
Nobel Λογοτεχνίας 1989.

















Το πέμπτο και πιο πρόσφατο Nobel Λογοτεχνίας σε Ισπανό, απονεμήθηκε το 1989, στον συγγραφέα 
Camilo Jose Cela Trulock

Παρά το ότι όπως είδαμε οι ισπανικές βραβεύσεις ευνόησαν το θέατρο και την ποίηση, 
υπήρξαν λογοτεχνικοί γίγαντες όπως ο 
Frederico Garcia Lorca (1898-1936), 
που δεν κέρδισαν ποτέ το βραβείο...


























Ο Πορτογάλος συγγραφέας Jose de Sousa Saramago (1922-2010). 
Nobel Λογοτεχνίας 1998.














Το μοναδικό Nobel Λογοτεχνίας που έλαβε Πορτογάλος, ήταν το 1998ο Jose de Sousa Saramago
Αλληγορικός, ανατρεπτικός, με έμφαση στον άνθρωπο.
Μου σύστησε φίλη το βιβλίο του "Περί Τυφλότητος"
το οποίο βρήκα συναρπαστικό και ασύνηθες.

Παρά το ότι η Πορτογαλική γλώσσα, λόγω των αποικιών της Πορτογαλίας, είναι από τις πιο διαδεδομένες, παίζει ως έκτη με έβδομη στον κόσμο, 
η θέση της στο παγκόσμιο λογοτεχνικό γίγνεσθαι 
δεν δείχνει τόσο αναγνωρισμένη. 
Και αυτό παρά το ότι έχει να επιδείξει στοχαστές και λογοτέχνες του ύψους του Fernando Pessoa
ο οποίος βεβαίως έγραφε με την ίδια ευκολία και στα αγγλικά, πνευματικός και καλλιτεχνικός ογκόλιθος,
και παρά το ότι η πορτογαλική κουλτούρα λατρεύεται 
από συγγραφείς των κυβικών του Antonio Tambucchi 
(βλ. σχετική αναφορά στην πρώτη ανάρτηση).


































Σ' έναν κόσμο τυφλών, τι θα έκανες αν έβλεπες ??














Λιγοστά και τα άλλα Ευρωπαϊκά Nobel Λογοτεχνίας
που έχουν κερδίσει λογοτέχνες από μικρές χώρες, 
σε γλώσσες που ομιλούνται από μικρούς σχετικά πληθυσμούς.

Μοναδικό Nobel Λογοτεχνίας στις περιοχές της τέως Γιουγκοσλαβίας, έχει κερδίσει ο Κροατικής καταγωγής λογοτέχνης και διπλωμάτης Ivo Andric, το 1961,
από την σημερινή Βοσνία-Ερζεγοβίνη. 
Γλώσσα του τα Σερβοκροατικά















Ο Κροατικής καταγωγής λογοτέχνης και διπλωμάτης Ivo Andric (1892-1975). 
Nobel Λογοτεχνίας 1961.















Ο Τσέχος λογοτέχνης Jaroslav Seifert κέρδισε το μοναδικό στη χώρα του Nobel Λογοτεχνίας το 1984.
Και η δική του, η τσέχικη γλώσσα, χρησιμοποιείται από μικρό σχετικά πληθυσμό.

Δεν γνωρίζω αν θεωρείται καλύτερος από τον συμπατριώτη του Milan Kundera (1929-), ο οποίος 
έχει σαρώσει τις βραβεύσεις και δεν έχει λάβει Nobel, 
αλλά ότι δικό του έχω διαβάσει ήταν εξαιρετικό. 
Ας μην συζητήσουμε καλύτερα το άπαιχτο μυθιστόρημα 
"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι", 
το οποίο θεωρείται λογοτεχνικός σταθμός. 
Ακόμα και η ταινία, παρά το ότι έθιγε φετιχιστικά και μόνο, κάποια από τα θέματα του βιβλίου, βλεπόταν, 
παρόλο που ο Kundera έγινε, δικαίως, έξω φρενών.
Σημειώνω πως υπήρχε μάθημα στην αρχιτεκτονική, 
με θέμα τον τρόπο που συνέθετε τα έργα του. 















Ο Τσέχος λογοτέχνης Jaroslav Seifert (1901-1986). 
Nobel Λογοτεχνίας 1984.
















Το 2002, το βραβείο κέρδισε ο Εβραϊκής καταγωγής 
και διασωθείς του ολοκαυτώματος 
Ούγγρος συγγραφέας Imre Kertesz
ο οποίος επέμεινε, σε όλη του τη ζωή, 
να γράφει στην Ουγγρική γλώσσα
Ουδείς αμφισβήτησε την αξία της βράβευσης του.
















Ο Εβραϊκής καταγωγής Ούγγρος συγγραφέας Imre Kertesz (1929-2016). 
Nobel Λογοτεχνίας 2002.














Αν και Σκανδιναβική χώρα η Φιλανδία, τα Φιλανδικά
ανήκουν στο φιννοουγγρικό κλάδο της ουραλικής γλωσσικής οικογένειας, με ιδιαιτερότητες που την καθιστούν μια από τις δυσκολότερες γλώσσες, 
καθώς δεν έχει ιδιαίτερες σχέσεις με άλλες 
(βλ. στην προηγούμενη ανάρτηση, 
"Νεα Φιλανδική Γραμματική" του Diego Marani).

Το μοναδικό Nobel Λογοτεχνίας στη χώρα κέρδισε 
ο Φιλανδός συγγραφέας Frans Eemil Sillanpaa, το 1939
















Ο Φιλανδός συγγραφέας Frans Eemil Sillanpaa (1888-1964). 
Nobel Λογοτεχνίας 1939

















Η μικρή Ισλανδία, χώρα κοντά στη Σκανδιναβία
και με ισχυρές σχέσεις με αυτήν, αφού μόλις το 1944 απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Δανία, 
έχει επίσης ιδιαίτερη και δύσκολη γλώσσα, την Ισλανδική, συνδεδεμένη με τις σκανδιναβικές γλώσσες, αλλά και αρκετές ιδιαιτερότητες.

Το μοναδικό Nobel Λογοτεχνίας, το 1955
πήρε ο Ισλανδός λογοτέχνης Halldor Guojonsson 
ή Halldor Kiljan Laxness.

















Ο Ισλανδός λογοτέχνης Halldor Guojonsson (1902-1998). 
Γνωστός με το ψευδώνυμο Halldor Kiljan Laxness.
Nobel Λογοτεχνίας 1955.


















Στη συνέχεια θα δούμε τα σκανδιναβικά Nobel Λογοτεχνίας, είδαμε ήδη κάποια, βραβεία που έλαβαν λογοτέχνες που μιλούσαν στις σκανδιναβικές γλώσσες
δηλαδή δανικά, νορβηγικά και σουηδικά
Και οι τρεις αυτές γλώσσες ανήκουν στην ομάδα των βορείων γερμανικών γλωσσών και έχουν αρκετά κοινά.















O Δανός λογοτέχνης Karl Adolph Gjellerup (1857-1919).
Nobel Λογοτεχνίας 1917. Θεωρήθηκε ιδιαίτερα φιλογερμανός.













Ο Δανός συγγραφέας Henrik Pontoppidan (1857-1943).
Nobel Λογοτεχνίας 1917.















Ξεκινώντας από την Δανία, οι λογοτέχνες που έλαβαν το βραβείο Nobel Λογοτεχνίας, γράφοντας κυρίως στη δανέζικη γλώσσα είναι :

Οι συγγραφείς Karl Adolph Gjellerup 
και Henrik Pontoppidan
οι οποίοι μοιράστηκαν το βραβείο, το 1917.

Ο συγγραφέας Johannes Vilhelm Jensen, το 1944.















Ο Δανός συγγραφέας Johannes Vilhelm Jensen (1873-1950). 
Nobel Λογοτεχνίας 1944.

















Για την Νορβηγική γλώσσα, εκτός της Sigrid Undset
που έχουμε ήδη αναφέρει για το βραβείο του 1928,
Nobel Λογοτεχνίας κέρδισαν οι Νορβηγοί λογοτέχνες :

O "εθνικός" ποιητής, καθώς έγραψε τον εθνικό ύμνο της Νορβηγίας και θεατρικός συγγραφέας 
Bjornstjerne Martinus Bjornson το 1903
Ήταν μάλιστα και ένας από τα αρχικά μέλη της επιτροπής των βραβείων Nobel.
















O Νορβηγός λογοτέχνης Bjornstjerne Martinus Bjornson (1832-1910).
Nobel Λογοτεχνίας 1903.
















Ο Νορβηγός λογοτέχνης Knut Hamsun (1859-1952).
Nobel Λογοτεχνίας 1920.















Το βραβείο του 1920 απονεμήθηκε στον Νορβηγό συγγραφέα Knut Hamsun
O ισχυρός παγγερμανισμός του τον οδήγησε να υποστηρίξει τον φασισμό και παρά τις προσπάθειες του να δικαιολογήσει τις επιλογές του η φήμη του επλήγη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο απόλυτος Νορβηγός θεατράνθρωπος Henrik Ibsen (1828-1906) 
ή Ερρίκος Ίψεν ελληνιστί, δεν έλαβε ποτέ Nobel.
















Το κτίριο που στεγάζει τις εκδηλώσεις της Σουηδικής Ακαδημίας.
















Σε Σουηδούς συγγραφείς και τη σουηδική γλώσσα 
έχουν απονεμηθεί τα περισσότερα Nobel Λογοτεχνίας
της Σκανδιναβίας, όπως ήταν και αναμενόμενο. 
Οι απονομές, εκτός της Selma Lagerlof (1858-1940),
που ήδη αναφέραμε ως πρώτη βράβευση, το 1909,
είναι πέντε ακόμα, μία εκ των οποίων, το 1974, 
μοιράστηκε σε δύο, συνολικά λοιπόν έξι ακόμα λογοτέχνες:

To 1916, στον Σουηδό ποιητή και συγγραφέα 
Carl Gustaf Verner von Heidenstam. 
Υπήρξε και μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας, από το 1912. 
Κι εμείς, οι υπόλοιποι, αναρωτιόμαστε, 
πόσοι άραγε τον γνωρίζουν εκτός Σουηδίας...?













Ο  Σουηδός λογοτέχνης Carl Gustaf Verner von Heidenstam (1859-1940).
Nobel Λογοτεχνίας 1916.















Το 1931, το βραβείο απονεμήθηκε στον Σουηδό λογοτέχνη Erik Axel Karlfeldt, που άλλαξε το επίθετο του από Eriksson, λόγω καταδίκης του πατέρα του.

Ο εν λόγω ποιητής και συγγραφέας εκλέχτηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας, το 1904, 
μέλος του Ινστιτούτου Nobel της Ακαδημίας, 
το 1905, και της Επιτροπής Nobel, το 1907. 
Το 1912 εκλέχτηκε ως μόνιμος γραμματέας της Ακαδημίας, θέση που διατήρησε ως τον θάνατο του.
Και αυτός δηλαδή "δικό μας παιδί"...

Λέγεται πως του είχε προταθεί το βραβείο από το 1919 και το είχε αρνηθεί, προς τιμήν του αν ισχύει. 
Τελικώς, του δόθηκε μετά θάνατον, κάτι ιδιαιτέρως σπάνιο...













Ο Σουηδός λογοτέχνης Erik Axel Karlfeldt ή Eriksson (1864-1931).
Nobel Λογοτεχνίας 1931.













Το Nobel Λογοτεχνίας του 1951δεν φαίνεται 
να είχε τα χαρακτηριστικά των προηγουμένων. 
Απονεμήθηκε, μάλλον κάπως πιο δίκαια, 
στον Σουηδό λογοτέχνη Par Fabian Lagerkvist.















Ο Σουηδός λογοτέχνης Par Fabian Lagerkvist (1891-1974).
Nobel Λογοτεχνίας 1951.













Το 1974, ίσως το πιο αμφισβητούμενο βραβείο 
Nobel Λογοτεχνίας, μοιράστηκε σε δύο Σουηδούς λογοτέχνες.

Τον συγγραφέα Eyvind Johnson

και τον ποιητή Harry Martinson.

















Ο Σουηδός συγγραφέας Eyvind Johnson (1900-1976).
Ένας εκ των δύο βραβευμένων του Nobel Λογοτεχνίας του 1974.















Ο Σουηδός ποιητής Harry Martinson (1904-1978).
Ένας εκ των δύο βραβευμένων του Nobel Λογοτεχνίας του 1974.
















Καθώς ήταν και οι δύο μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας, άρα και στην επιτροπή Nobel, η αμφισβήτηση της βράβευσης τους υπήρξε παταγώδης.
Αρκεί να πούμε μόνο πως τα φαβορί εκείνης της χρονιάς, ήταν οι λογοτεχνικοί ογκόλιθοι 
Graham Green (1904-1991), τακτικός υποψήφιος,
ο μέγας Vladimir Nabokov (1899-1977), 
ο κολοσσός Jorge Luis Borges (1899-1986), 
που ουδέποτε βεβαίως έλαβαν Nobel και ο 
Saoul Bellow, που τελικά πήρε το βραβείο το 1976, 
όπως είδαμε παραπάνω. 
Ας μην πω καμιά κουβέντα... Ή μάλλον θα πω : 
που πα ρε ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ ??

Ο ευαίσθητος Martinson δεν άντεξε την κριτική, 
ζόρικη προφανώς αφού αυτοκτόνησε, το 1978, 
με κάποιου τύπου χαρακίρι, το οποίο, υπενθυμίζω, 
επέλεγαν οι σαμουράι ως τελετουργικό τρόπο αυτοκτονίας, σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσης !!














Ο Σουηδός ποιητής Tomas Gosta Transtromer (1931-2015).
Nobel Λογοτεχνίας 2011.












Τελευταία βράβευση σε Σουηδό λογοτέχνη, το 2011, δεκαετίες μετά το "βρώμικο" 1974, ποτέ δεν είχαν αφήσει τόσα χρόνια την Σουηδία χωρίς βραβείο,
στον ποιητή Tomas Gosta Transtromer.

Δεν γνωρίζω το έργο του, 
αλλά υποθέτω πως θα το σκέφτηκαν καλά... 
Η Σουηδική Ακαδημία αποκάλυψε πως ήταν υποψήφιος από το 1993, κάθε χρόνο !! 
Φυσικά, όπως στις πιο πολλές απονομές, βρέθηκαν και αυτοί που πιστεύουν πως υπήρχαν καλύτεροι...


Συνολικός απολογισμός των Σουηδικών βραβεύσεων 
είναι έξι βραβεία, επτά λογοτέχνες.














Ο γερμανόφωνος Ελβετός ποιητής Carl Spitteler (1845-1924).
Nobel Λογοτεχνίας 1919.














Μοναδικός Ελβετός συγγραφέας που έλαβε Nobel Λογοτεχνίας, είναι ο Carl Spitteler, το 1919,
γράφοντας στην Γερμανική γλώσσα
Είναι κυρίως γνωστός για το ποιητικό του έργο.

Ο σπουδαίος Γερμανός λογοτέχνης Hermann Hesse, βραβευμένος με το Nobel Λογοτεχνίας του 1946
το οποίο καταγράφεται ως Ελβετικό, 
μάλλον συμβαίνει διότι ο συγγραφέας έζησε αρκετά χρόνια στην Ελβετία, αλλά είναι Γερμανός 
και βεβαίως έγραφε στην γερμανική γλώσσα. 
Διάβασα πριν λίγο καιρό το αριστούργημα του 
"O λύκος της στέπας", του 1927, 
ένα βιβλίο που μου είχαν συστήσει αρκετοί φίλοι, 
θεωρώντας με ασυζητητί "λύκο", άρα με αφορά, 
που ισχύει προφανώς, αλλά δεν είχε πέσει στα χέρια μου.
















Ο Γερμανός συγγραφέας Hermann Hesse (1877-1962).
Nobel Λογοτεχνίας 1946.















Καταπληκτικό βιβλίο με τις καλύτερες επιρροές Γερμανών αστέρων 
του πνεύματος και όχι μόνον.















H Γερμανική γλώσσα ανήκει στην ομάδα των δυτικών γερμανικών γλωσσών που περιλαμβάνει επίσης τα Αγγλικά, Ολλανδικά και Αφρικάανς. 
Είναι μια από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές γλώσσες, 
δεύτερη ομιλούμενη μετά τα Ρώσικα, 
ενώ διδάσκεται ως δεύτερη γλώσσα, 
μετά τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. 

Στην προηγούμενη ανάρτηση, έχω κάνει κάποιες παρατηρήσεις επί των γερμανόφωνων συγγραφέων, 
που διάβασα αυτή την περίοδο. 
Στην γερμανική γλώσσα, εκτός των αμιγώς λογοτεχνών, μεγαλούργησαν κορυφαίες διάνοιες, 
όπως ο Goethe, o Beethoven, ο Friedrich Nietzsche, o Albert Einstein ή ο Sigmund Freud, 
δυνατά βιβλία και θέσεις των οποίων ήδη αναφέρει.

Ήδη έχουμε δει μερικούς βραβευμένους γερμανόφωνους συγγραφείς με Nobel Λογοτεχνίας, 
από την ευρύτερη γερμανόφωνη περιφέρεια 
και τώρα σειρά έχουν οι λογοτέχνες της Γερμανίας, 
με δέκα συνολικά απονομές.





















O Γερμανός κλασικιστής Theodor Mommsen (1817-1903).
Nobel Λογοτεχνίας 1902.















Το πρώτο Nobel Λογοτεχνίας, μόλις ένα χρόνο μετά την έναρξη των απονομών, το 1902
έλαβε ο Γερμανός κλασικιστής, ιστορικός και νομικός,
Theodor Mommsen, γεγονός σπάνιο 
για αυτή την κατηγορία των βραβείων Nobel.

Το δεύτερο στη σειρά βραβείο, το 1908, απονεμήθηκε στον Γερμανό φιλόσοφο, 
Rudolf Christoph Eucken.
Επίσης ασυνήθιστη βράβευση.















Ο Γερμανός φιλόσοφος Rudolf Christoph Eucken (1846-1926).
Nobel Λογοτεχνίας 1908.













O Γερμανός λογοτέχνης Paul von Heyse (1830-1914).
Nobel Λογοτεχνίας 1910.











Το τρίτο στη σειρά Nobel Λογοτεχνίας, το 1910
έλαβε ο Γερμανός λογοτέχνης, Εβραϊκής καταγωγής κατά το ήμισυ, Paul von Heyse.

Το τέταρτο κατά σειρά βραβείο απονεμήθηκε στον Γερμανό λογοτέχνη Gerhart Haupmann, το 1912
κυρίως γνωστό για το θεατρικό του έργο. 
Πρωσικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Σιλεσία 
που σήμερα βρίσκεται στην Πολωνία.















Ο Γερμανός λογοτέχνης Gerhart Haupmann (1862-1946).
Nobel Λογοτεχνίας 1912.















Ο Γερμανός συγγραφέας Thomas Mann (1875-1955).
Nobel Λογοτεχνίας 1929.














Το πέμπτο κατά σειρά βραβείο Nobel Λογοτεχνίας
σε Γερμανό συγγραφέα, κέρδισε το 1929
ο αστέρας Thomas Mann
Συγγραφέας και ο αδελφός του Heinrich Mann (1871-1950), που προσωπικά βρίσκω πολύ αξιόλογο.
Δεν θα έλεγα το ίδιο και για άλλα μέλη της οικογενείας... 
Και οι δύο ανήκουν στην περίοδο που με απορρόφησε τελευταία και συστήνω ανεπιφύλακτα.

Άμα θέλουμε να μετράμε σωστά, το έκτο βραβείο 
είναι του Hermann Hesse, το 1946
όπως ήδη αναφέρθηκε λίγο παραπάνω.

Το έβδομο στη σειρά βραβείο είναι της αυτό 
που μοιράστηκε η Nelly Sachs, το 1966
που επίσης αναφέρθηκε πριν, στις βραβεύσεις των γυναικών. 

Το όγδοο κατά σειρά βραβείο κέρδισε το 1972
ο Heinrich Bollεκ των δημοφιλέστερων μεταπολεμικών Γερμανών συγγραφέων.  














Ο Γερμανός συγγραφέας Heinrich Boll (1917-1985).
Nobel Λογοτεχνίας 1972.
















Ο Γερμανός συγγραφέας Gunter Grass (1927-2015).
Nobel Λογοτεχνίας 1999.














Το ένατο κατά σειρά Nobel Λογοτεχνίας κέρδισε 
ο συγγραφέας Gunter Grass, το 1999
Γεννημένος στο Ντάντσιχ της σημερινής Πολωνίας,
από Γερμανό πατέρα και Πολωνή μητέρα, 
θεωρείται επίσης ως ένας από τους σημαντικότερους
μεταπολεμικούς Γερμανούς λογοτέχνες.

Το δέκατο και πιο πρόσφατο στη σειρά βραβείο, 
το 2009, απονεμήθηκε στην συγγραφέα 
Herta Muller (1953-), όπως είδαμε παραπάνω.

Μαζί με τα υπόλοιπα γερμανόφωνα Nobel Λογοτεχνίαςέχουμε περίπου ίδιες βραβεύσεις με αυτές των ισπανόφωνων συγγραφέων,αλλά και 
με αυτούς των συγγενών σκανδιναβικών γλωσσών.















Ζόρικο και με ιδιαίτερο χιούμορ.













Και στην περίπτωση των γερμανόφωνων λογοτεχνών, υπάρχουν τρανταχτές περιπτώσεις που δεν έχουν λάβει Nobel Λογοτεχνίας. 
Αναφέρω ενδεικτικά τους Berthold Brecht (1898-1956), πασίγνωστο από το θεατρικό του έργο, 
ο Εβραϊκής καταγωγής πολύγλωσσος ποιητής 
Paul Celan (1920-1970), 
που θεωρείται από πολλούς ο σημαντικότερος μεταπολεμικός ποιητής στην γερμανική γλώσσα, 
ο επίσης Εβραϊκής καταγωγής και παγκόσμια μοναδικότητα, Franz Kafka (1883-1924) κ.α.
Επίσης δυνατούς βρήκα και κάποιους... καταχρησίες, 
που διάβασα την τελευταία περίοδο, 
όπως τον Εβραϊκής καταγωγής Joseph Roth (1894-1939), που αναφέρω με κάθε ευκαιρία, 
αλλά και τον Hans Fallada (1893-1947), 
ψευδώνυμο του ιδιαίτερου Γερμανού συγγραφέα 
Rudolf Wilhelm Friedrich Ditzen














Ο Βέλγος λογοτέχνης Maurice Maeterlinck (1862-1949).
Nobel Λογοτεχνίας 1911.


















Η Γαλλική γλώσσα παρά το ότι έπεται της Ισπανικής και της Πορτογαλικής, ως προς τον αριθμό των ομιλούντων σαν μητρική γλώσσα, είναι η μόνη με δυναμική παρουσία και στις πέντε ηπείρους !! 
Είναι επίσης η δεύτερη ξένη γλώσσα διδασκαλίας, 
παγκοσμίως, μετά την Αγγλική. 
Έχουμε ήδη δει παραπάνω κάποιους γαλλόφωνους νομπελίστες λογοτέχνες, προερχόμενους κυρίως από την περιφέρεια της γαλλικής επιρροής. 

Μοναδικός Βέλγος που έλαβε Nobel Λογοτεχνίας, 
είναι ο γαλλόφωνος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας 
και δοκιμιογράφος, Maurice Maeterlinck, το 1911.

Αμέσως παρακάτω θα γίνει αναφορά στους Γάλλους νομπελίστες λογοτέχνες της... Γαλλίας !!















Ο Γάλλος λογοτέχνης Sully Prudhomme (1839-1907).
Κέρδισε το πρώτο βραβείο που απονεμήθηκε, Nobel Λογοτεχνίας 1901.















Ήδη από την πρώτη δεκαετία των απονομών των βραβείων Nobel Λογοτεχνίας, δύο Γάλλοι λογοτέχνες
το κέρδισαν, μαζί με τον γαλλόφωνο Βέλγο, τρεις !!

Το πρώτο Nobel Λογοτεχνίας απονεμήθηκε το 1901,
στον Γάλλο ποιητή και δοκιμιογράφο Sully Prudhomme.

Το δεύτερο βραβείο, του 1904, όπως είδαμε παραπάνω, κέρδισε ο Γάλλος λογοτέχνης 
Frederic Mistral, από κοινού με τον Ισπανό
Jose Echeragay y Eizaguirre (1832-1916).

Επόμενος Γάλλος συγγραφέας, τρίτος κατά σειρά
βραβευμένος με Nobel Λογοτεχνίας,  
είναι ο Romain Rolland, το 1915
Υπήρξε σημείο αναφοράς, επί δεκαετίες, μεταξύ των λογοτεχνών.















Ο Γάλλος συγγραφέας Romain Rolland (1866-1944).
Nobel Λογοτεχνίας 1915.
















Ο Γάλλος λογοτέχνης Anatole France (1844-1924).
Nobel Λογοτεχνίας 1921.














Τέταρτος κατά σειρά Γάλλος συγγραφέας, 
βραβευμένος με Nobel Λογοτεχνίας το 1921
είναι ο μέγας και τρανός Anatole France.

Πέμπτος στη σειρά Γάλλος, που έλαβε το βραβείο, 
είναι ο Εβραϊκής καταγωγής φιλόσοφος και συγγραφέας Henri-Louis Bergson
η επιρροή του οποίου είναι εμφανής και στον Ν. Καζαντζάκη.
















Ο Γάλλος φιλόσοφος Henri-Louis Bergson (1859-1941).
Nobel Λογοτεχνίας 1927.















O Γάλλος συγγραφέας Roger Martin du Gard (1881-1958).
Nobel Λογοτεχνίας 1937.

















Έκτος στη σειρά Γάλλος, βραβευμένος με Nobel Λογοτεχνίας, είναι ο Roger Martin du Gard, το 1937.

Το έβδομο κατά σειρά βραβείο κέρδισε το 1947
ο Γάλλος συγγραφέας Andre Gide.  
















Ο Γάλλος συγγραφέας Andre Gide (1869-1951).
Nobel Λογοτεχνίας 1947.
















Ο κορυφαίος Γάλλος συγγραφέας Francois Mauriac (1885-1970).
Nobel Λογοτεχνίας 1952.

















Όγδοος κατά σειρά Γάλλος που το 1952 κέρδισε Nobel Λογοτεχνίας, 
ήταν ο μεγάλος λογοτέχνης Francois Mauriac
Θεωρείται μυθιστοριογράφος σχεδόν ιδίου κυβισμού 
με τον Marcel Proust (1871-1922), 
ο οποίος βεβαίως δεν δικαιώθηκε με το βραβείο αυτό... 

Ο ένατος στη σειρά Γάλλος νομπελίστας, το 1957
είναι ο Albert Camus, που είδαμε ήδη πιο πάνω.

Δέκατος βραβευμένος Γάλλος με Nobel Λογοτεχνίας,
είναι ο Alexis Leger, το 1960,
γνωστός ως Saint-John Perse,
που επίσης είδαμε παραπάνω, στη Γουαδελούπη. 

Το ενδέκατο βραβείο Nobel Λογοτεχνίας, το 1964,
κέρδισε ο πολυπράγμων Γάλλος συγγραφέας, 
Jean-Paul Sartre, που είδαμε και πάλι παραπάνω, 
ο οποίος δεν δέχθηκε να παραλάβει το βραβείο, δηλώνοντας :
"...ένας συγγραφέας δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να μετατραπεί σε θεσμό..."
















Ο πολυδιάστατος Γάλλος διανοούμενος Jean-Paul Sartre (1905-1980).
Δεν δέχθηκε το Nobel Λογοτεχνίας το 1964.
Εδώ με την υπέροχη Γαλλίδα συγγραφέα Simone de Beauvoir (1908-1986), 
η οποία, κανονικά και με το νόμο άξιζε το βραβείο αυτό, αλλά ουδέποτε κέρδισε. 
Στη φωτογραφία μαζί, το 1955, στην Κίνα.
















Το δωδέκατο βραβείο Nobel Λογοτεχνίας, κέρδισε το 1985
ο Γάλλος συγγραφέας Claude Simon (1913-2005),
που επίσης είδαμε παραπάνω.

Το δέκατο τρίτο βραβείο στη γαλλική γλώσσα, 
απονεμήθηκε το 2008, στον Γάλλο συγγραφέα 
Jean-Marie Gustave Le Clesio
o οποίος λόγω της οικογενειακής σχέσης 
του πατέρα του, αλλά και της δική του, 
με τον Άγιο Μαυρίκιο, τον θεωρεί δεύτερη πατρίδα του. 
Άμεσα μόλις έμαθε για την βράβευσή του δήλωσε πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στον τρόπο της γραφής του.
















Ο Γάλλος συγγραφέας Jean-Marie Gustave Le Clesio (1940-).
Nobel Λογοτεχνίας 2008.














Ο γαλλόφωνος συγγραφέας Patrick Modiano (1945-).
Nobel Λογοτεχνίας 2014.















Πιο πρόσφατη βράβευση σε γαλλόφωνο συγγραφέα, 
δέκατη τέταρτη στη σειρά, είναι το 2014
στον πολυβραβευμένο Patrick Modiano
Ιταλο-Εβραϊκής καταγωγής από τον πατέρα του, 
από Σεφαρδίτες Εβραίους της Θεσσαλονίκης μάλιστα
και Βελγίδα-Φλαμανδή μητέρα.

Προφανώς, όπως και σε άλλες γλώσσες είδαμε, 
πάμπολλοι Γάλλοι συγγραφείς μεγάλου βεληνεκούς, 
δεν έλαβαν Nobel Λογοτεχνίας. 
Εκτός από κάποιους κορυφαίους που ήδη μνημονεύτηκαν, αναφέρω ενδεικτικά τους :
Antoine Artaud (1896-1948), 
Georges Bataille (1897-1962), 
Maurice Blanchot (1907-2003), 
Rene Char (1907-1988) κ.α.
















Ένα βιβλίο με αδιανόητο για την εποχή ύφος, το οποίο επέδρασε καταλυτικά 
σε διάφορους ανατρεπτικούς συγγραφείς και τάσεις.














Τελευταία διάβασα το περιβόητο μυθιστόρημα 
"Ταξίδι στην άκρη της νύχτας", 
γραμμένο στην αρχή των 30's, 
τύφλα να 'χει η beat generation,
του Louis-ferdinand Destouches (1894-1961),
ευρέως γνωστού με το ψευδώνυμο Celine
με εμφανές αντίκτυπο στις επόμενες δεκαετίες, 
αλλά λόγω διαφόρων αντισυμβατικών ιδιοτήτων του, 
θα ήταν αδύνατον, έστω και να σκεφτούν, 
να του δώσουν Nobel Λογοτεχνίας... 























(συνεχίζεται)







































ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ (2018-2019)
& ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 



 Όπως και την προηγούμενη χρονιά, έτσι και ετούτη,
χτύπησα μονοκοπανιά τα προγραμματισμένα πέντε βιβλία της λέσχης ως και τον Ιανουάριο, που ανακοινώνονται κάθε φορά, με την λήξη του έτους.

Η καλοκαιρινή περίοδος ήταν εξαιρετικά αποδοτική, όπως και η προηγούμενη άλλωστε, με 20 περίπου βιβλία, εκτός "ύλης", μεταξύ των οποίων και κάποια ιδιαιτέρως απαιτητικά.

Και αυτή τη χρονιά, τα όποια σχόλια για τα βιβλία που θα απασχολήσουν τις εργασίες της λέσχης ανάγνωσης, θα αναρτώνται μετά την συζήτηση του προγραμματισμένου βιβλίου, σε σχέση βέβαια και με τον διαθέσιμο χρόνο μου. 





























Το πρώτο βιβλίο της χρονιάς, τον Σεπτέμβριο ήταν 
"Ο Έλληνας γιατρός", της Καρολίνας Μέρμηγκα
εγγονής του ιατρού Κωνσταντίνου Μέρμηγκα, 
που είναι και το θέμα της.

Το βιβλίο πραγματεύεται την περίοδο της ζωής του γιατρού, από το 1874 ως το 1941, με εξαιρετικές αναφορές σε ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, λογοτεχνικά, ιατρικά, επιστημονικά και άλλα θέματα, ακόμα και αρχιτεκτονικά !! 
Βεβαίως όλες αυτές οι επισημάνσεις αφορούν εξέχοντα παραδείγματα από κάθε τομέα, χαμηλού ρίσκου δηλαδή, κυρίως ως προς την ολισθηρότητα προς αρνητική κριτική...

Παρόλα ταύτα και μόνο για κάποιες από τις αναφορές, αξίζει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, 
να διαβάσει κανείς το βιβλίο, 
ακόμα και παρά το ότι αυτό είναι σε βάρος της μυθιστορηματικής πλοκής, λόγω των συστηματικών υποσημειώσεων, επί παντός επιστητού.

Το στοιχείο αυτό επισημάνθηκε στην συζήτηση στην λέσχη, όπως και το ότι προϋποθέτει αργή ανάγνωση, αν θέλει βεβαίως κάποιος να επωφεληθεί από αυτές τις ποικίλες και πλούσιες παρατηρήσεις.















Ιδού μία εξ αυτών των αναφορών. Βασίλειος Ζαχάρωφ (1849-1936). 
Βαθύπλουτος μεγαλοεπιχειρηματίας με ομιχλώδη προσωπικότητα και πολλές άγνωστες πτυχές. Έμπορος όπλων αλλά και ευεργέτης, διαδραμάτισε σημαντικό παρασκηνιακό ρόλο στην τότε Ευρωπαϊκή πολιτική, σε τέτοιο βαθμό ώστε να χαρακτηριστεί "έμπορος του θανάτου", "μυστήριο της Ευρώπης" ή ο "μυστηριώδης Έλληνας". 
Οι 4 υπηκοότητες του (Οθωμανική, Ελληνική, Αγγλική και Γαλλική), το ευρύ δίκτυο πληροφοριών που διέθετε, οι μεγάλοι οικονομικοί του πόροι, αλλά και οι υψηλές διασυνδέσεις του, εξασφάλιζαν τεράστια ελευθερία κινήσεων. 
Κατείχε δε μεταξύ άλλων, Αγγλικό τίτλο ευγενείας και Γαλλικό παράσημο 
του ανώτερου ταξιάρχη της Λεγεώνας της τιμής !!















Όπως παρατήρησα από την συζήτηση, αρκετοί ενεπλάκησαν στο κατά πόσο ο πρωταγωνιστής ήταν σωστός πολιτικά, ηθικά, οικογενειακά κλπ. 
Ομολογώ πως στην πρώτη μου ανάγνωση, 
έπεσα κι εγώ, ολίγον, στην λούμπα του προσωπικού,
παρατηρώντας ότι ο τέως βενιζελικός βουλευτής, 
με λαμπρές βασιλικές διασυνδέσεις και "άκρες", 
αμφίβολη οικογενειακή ισορροπία κλπ κλπ 
παρουσιάζεται ολίγον στρογγυλεμένα από την εγγονή του και συγγραφέα. Σπεύδω να απολογηθώ :

Αποσιωπάται, με ελάχιστες αναφορές, μια μεγάλη ιστορική περίοδος της δεκαετίας 1923-1933, 
πεδίον δόξης λαμπρόν της βενιζελικής παρατάξεως, 
σε ότι κυρίως αφορά το ιστορικο-πολιτικό κομμάτι 
και ειδικώς σε ότι αφορά τον παππού-ήρωα... 
Αντιθέτως, πριν και μετά από αυτή την δεκαετία, 
η συγγραφέας είναι αναλυτική και λαλίστατη.

Η ακαδημαϊκή καριέρα του παππού-πρωταγωνιστή, 
η χρήση "γνωριμιών" για την μετάθεση του υιού του 
και πατρός της συγγραφέως από το μέτωπο του '40, 
ο κατοχικός "διορισμός" και η αποδοχή της θέσης του δημάρχου Αθηναίων, 
οι κοινωνικές συναναστροφές με αποδεδειγμένους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών και μάλιστα στα υψηλότερα επίπεδα, είναι κάποια από τα ιστορικά στοιχεία που δύσκολα θα μπορούσε να αποσιωπήσει η συγγραφέας 
και που εύλογα γεννούν ερωτηματικά.

Δεν θα σταθώ καθόλου στην εξωσυζυγική ζωή του. 
Ο παππούς-ήρωας, όποια ερωτική δράση και να ανέπτυσσε, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο αισθητικό ενδιαφέρον. 
Μονότονα πατριαρχικός και συντηρητικός
σε ότι αφορά τα προσωπικά του τουλάχιστον, 
εκτός αν θεωρείται προχωρημένη στάση το να παρκάρεις την νόμιμη σύζυγο στο σπίτι και να τσιλιμπουρδίζεις με "κυρίες των τιμών" ή "αυλικές"...  Αυτό που λέμε δεδομένος, αναμενόμενος...

Το ίδιο και η συγγραφέας-εγγονή, αν μη τι άλλο, 
στα οικογενειακά-κοινωνικά ζητήματα.  
Διερωτάται δηλαδή κανείς, 
γιατί άραγε να ονομάσει κάποιος μυθιστόρημα, 
ένα έργο με τόσα ενδιαφέροντα ιστορικά 
και προσωπικά στοιχεία... 
Αστικός κομπλεξισμός μυρίζει...
  
Ούτε στην αστική τάξη θα επιμείνω, με την οποία η συγγραφέας αρχίζει την αφήγηση αναφέροντας ότι γνωρίζει από τρόπους συμπεριφοράς κλπ 
αλλά στο τέλος αναφέρει πως η τάξη αυτή 
δεν ξέρει να πεθαίνει. 
Τα γνωστά "ναι μεν αλλά" των αστών, 
χαριτωμένη εκπρόσωπος των οποίων, προφανέστατα, 
και η κυρία Καρολίνα...

Παρά το ότι συστήνω το βιβλίο, 
οι προθέσεις της συγγραφέως
όπως ξεκάθαρα διατυπώνονται στο σημείωμα της, 
στο τέλος, δεν με πείθουν
Έχω την αίσθηση πως φοβήθηκε τους αστούς και, 
πιθανώς, καλά έκανε. 
Η ψιλοεμμονή της σε διάφορα σημεία σε σχέση 
με το δίπολο αξιοπρέπεια και κύρος ή φήμη, 
δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε την (μικρο)αστική σκέψη, ενισχύοντας το επιχείρημα "της πίτας ολόκληρης και του σκύλου χορτάτου"   
   















Η Καρολίνα Μέρμηγκα (1957-).















Όπως είπα και στη λέσχη, το κεντρικό ζήτημα του βιβλίου, δεν είναι το τι έκανε ή δεν έκανε ο παππούς-κεντρικός ήρωας, 
αλλά ο "Φάουστ" του Goethe που διατρέχει όλο το κείμενο, αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης και μετάφρασης του Κων/νου Μέρμηγκα, στην σκέψη και την ζωή του, οπότε και προφανώς, τον είχε επηρεάσει.

Η συγγραφέας συνδέει ξεκάθαρα, σε όλη την ροή της αφήγησης, τον ήρωα με το έργο αυτό και αναδεικνύει την συνισταμένη της στάσης του, η οποία εν ολίγοις είναι :
η αναζήτηση του νοήματος της ζωής, 
μέσω επίπονης εργασίας και η επιθυμία 
της κατάκτησης της γνώσης προς όφελος 
της διδαχής και βελτίωσης των ανθρώπων.

Στην πορεία αυτή είναι εύκολο να συντελεστούν και 
εγκλήματα και ψευδαισθήσεις
αλλά, προκειμένου να επιτευχθεί το καλό, το θετικό, 
πρέπει να επιδειχθεί τόλμη και επιμονή.
χωρίς επιδίωξη καλλιέργειας του κακού, 
ούτε όμως και φόβο έναντι του κακού,
(κοινώς, αν χρειαστεί, βάζω το χέρι εις την κόπρον). 

Την μετά θάνατον ζωή, την δικαιούνται μόνο 
όσοι έχουν χτίσει μια συνολική προσωπικότητα
έχουν αγωνιστεί για πνευματική ανωτερότητα
οι υπόλοιποι είναι καταδικασμένοι στην ανυπαρξία. 














Η Ευαγγελία Τσιαβού σε ένα ιστορικό των Ελληνικών μεταφράσεων του Φάουστ,
αναφέρει ότι πρώτος στην Ελλάδα, το 1935, ο Κων/νος Μέρμηγας 
μετέφρασε το δεύτερο μέρος της τραγωδίας
Η προσπάθεια χαρακτηρίζεται "όχι και τόσο επιτυχημένη, επειδή συχνά παραλείπονται λεπτές αποχρώσεις (Θεοδωρακόπουλος, 1956: 7). 
Σε αυτή, την μετάφραση του, δεν παρατίθεται εισαγωγικό σημείωμα. 
Δεν ήταν και φιλόλογος ο γιατρός, μην τρελαθούμε, ανησυχίες είχε... 

















Το υπαρξιακή διάσταση είναι πανταχού παρούσα στο βιβλίο. Η ζωή και οι ποιότητες της, οι επιθυμίες
το χιούμορ και το γέλιο, η υγεία και η ασθένειες, 
ο θάνατος των δικών μας ανθρώπων αλλά και ο δικός μας θάνατος, είναι μόνιμες συνιστώσες στο έργο.


Θα κλείσω όμως με το δυνατό κομμάτι του βιβλίου. 
Με κάποιες από τις διάφορες αποσπασματικές αναφορές που είναι διάσπαρτες παντού και αφορούν τρία πρόσωπα λαμπρά -υπάρχουν κι άλλα- 
τα οποία με τον τρόπο του το καθένα ύψωσαν το ηρωικό ανάστημα τους απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής και των ανθρώπινων φρικαλεοτήτων :

Toν Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), 
ποιητή και διανοητή που παρουσιάζεται σεμνός, 
τραγικός, με άποψη και σπάνια ποιότητα,

τον Asa Kent Jennings (1877-1933), 
αυτόν τον ανεπανάληπτο Αμερικανό πάστορα, 
χάρη στον οποίο διασώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας μετά την καταστροφή της Σμύρνης και ούτε τον είχαμε ακούσει,

και τέλος τον ηρωικό Ι. Ε. Θεοφανίδη
τότε κυβερνήτη θωρηκτού και μετέπειτα ναύαρχο,
που παρά τις αρχικές υπεκφυγές και απαγορεύσεις των αρχών και ηγετών, άμεσα έθεσε τον εαυτό του και το πλοίο του στην υπηρεσία της διάσωσης των αμάχων και παρέσυρε την συμμετοχή των λοιπών ναυτικών δυνάμεων, προς τον σκοπό αυτό.



















Ο Αμερικανός πάστορας Asa Kent Jennings (1877-1933).


















Το βιβλίο του Οκτωβρίου ήταν "Το Μαύρο Αλγέρι"
του Maurice Attia
Πρόκειται για το πρώτο μέρος τριλογίας, 
η οποία συνεχίζει με το "Η κόκκινη Μασσαλία" 
και κλείνει με το "Παρίσι blues".

Δεν έπεφτε καρφίτσα στο "μαγαζί" !! 
Περί τα 35 μέλη παρόντα και με απόψεις 
διιστάμενες για το υπό διαβούλευσην ανάγνωσμα. 
Σε κάποιους άρεσε αδιαμαρτύρητα, 
οι περισσότεροι μάλλον είχαν τις ενστάσεις τους,
λιγότερες ή περισσότερες.
































Εγώ τοποθετήθηκα επί των δύο συνιστωσών 
που διατρέχουν εξ ολοκλήρου το βιβλίο :

Καταρχάς με την κυρίαρχη, κατά την γνώμη μου, 
αυτή που είχε να κάνει 
με το ιστορικό των γεγονότων της Αλγερίας
κατά τα τέλη των 50's με αρχές των 60's,
η οποία είχε και τα προβλήματα της, 
καθώς τα πάμπολλα λεπτομερή σχόλια, συχνά 
συσκότιζαν αντί να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, 
κάτι που εντοπίζουν και κριτικές που διάβασα.

Για κάποιον σαν εμένα που δεν γνώριζε λεπτομέρειες,
το πληροφοριακό υλικό ήταν αρκετό για να σχηματίσω κάποια εικόνα, όχι ιδιαίτερα σαφή, 
αφού οι αντιμαχόμενες πλευρές και τα σύνθετα συμφέροντα είναι ικανά να διατηρούν την Αλγερία, 
ακόμα και σήμερα, σε θολά νερά...

Η δεύτερη συνιστώσα, δηλαδή η αστυνομική υπόθεση, υποστήριξα πως είναι για κλάματα, 
πασιφανές σε όποιον έχει διαβάσει, 
κατ' εξακολούθησην, αστυνομική λογοτεχνία. 
Είπα πως υπάρχουν πολύ αξιόλογα δείγματα αστυνομικών μυθιστορημάτων σε εμπόλεμες ή προβληματικές περιοχές και χώρες, που επιτυγχάνουν και να μεταφέρουν την ιστορική, πολιτική, κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στον εκάστοτε τόπο, αλλά και να διατηρούν το αστυνομικό μέρος του βιβλίου σε υψηλό επίπεδο, αφού μιλάμε για το συγκεκριμένο είδος.

Εδώ αυτό δεν έγινε. 
Ο ίδιος ο συγγραφέας σε συνεντεύξεις του 
λέει πως χρησιμοποιεί την αστυνομική πλοκή 
ως φόντο για να εμβαθύνει σε άλλα ζητήματα. 
Και παρ' όλα ταύτα, βραβεύεται από κάποιους, 
ως ειδήμων στην αστυνομική λογοτεχνία !! 
Άρα, ο κάθε αδαής στο συγκεκριμένο είδος, 
που γνωρίζει ή ακόμα χειρότερα παρασύρεται 
από αυτές τις βραβεύσεις και διαβάζει το βιβλίο, 
έχει την εντύπωση πως έτσι είναι ένα καλό αστυνομικό...?

Μετά λύπης μου παρατήρησα, ομολογουμένως χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά την αστυνομική πλοκή, μια ανεδαφική, καθόλου πιστευτή ιστορία. 
Ο φιλόλογος (ναι ναι) μπάτσος, 
μέσα στον τρελό χαμό των γεγονότων της Αλγερίας,
αλλά και των προσωπικών του προβλημάτων, 
αντί να κοιτάει τα σοβαρά, τους ανθρώπους του και τον εαυτό του, έψαχνε ψύλλους στ' άχυρα, αναζητούσε ψυχοπαθείς δολοφόνους, μέσα στην μαζική ψυχεδέλεια αμέτρητων δολοφονιών και λοιπών εγκλημάτων, που προφανέστατα επισκίαζαν την όποια μεμονωμένη "εξιχνίαση"...
Το δε ύφος, ήταν ένα συνοθύλευμα, ένα κακό κολάζ,
πολλών και διαφόρων συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας, που έκανε ακόμα πιο τρανταχτή την αδυναμία επί του αστυνομικού ενδιαφέροντος... 
















O Εβραϊκής καταγωγής ψυχίατρος και συγγραφέας Maurice Attia (1949-).















Εν κατακλείδι, μπορεί να πει κανείς ότι κάτι βρίσκει,
αποσπασματικά, κυρίως σε ιστορικές αναφορές,
συνολικά όμως, ας πούμε λογοτεχνικά, 
η σύνθεση του όλου μπάζει...

Προσκεκλημένοι στην συζήτηση της λέσχης ήταν 
ο συμπαθέστατος γιατρός Δημήτρης Λουκόπουλος 
και η σύζυγος του, οι οποίοι βρέθηκαν στην Αλγερία, 
την περίοδο 2012-2015.
Ο γιατρός συμμετείχε σε προγράμματα για την μεσογειακή αναιμία και μας έδωσε τα φώτα του 
για όσα είδε και αντιμετώπισε εκεί. 
Οι πληγές της Αλγερίας είναι ακόμα ανοιχτές, 
πάνω από μισό αιώνα...















Ο προσκεκλημένος μας Δημήτρης Λουκόπουλος.



















Το βιβλίο του Νοεμβρίου είναι της Μαρίας Γαβαλά 
ο "Κόκκινος Σταυρός".

Ο σχολιασμός θα γίνει μετά την συζήτηση στη λέσχη.





























Η συγγραφέας Μαρία Γαβαλά (1947-). 
Έχει ασχοληθεί με τον κινηματογράφο κερδίζοντας μάλιστα και διάφορα βραβεία.
















Το βιβλίο του Δεκεμβρίου είναι του Anthony Marra,
με τίτλο "O τσάρος της αγάπης και της τέκνο".
Τον συγγραφέα τον έχουμε ξανασυζητήσει στο ζόρικο βιβλίο του "Αστερισμός Ζωτικών Φαινομένων".




































2019





Το βιβλίο του Ιανουαρίου είναι το "Μαπούτσε"
του Γάλλου συγγραφέα Caryl Ferey.






























O Γάλλος συγγραφέας Caryl Ferey (1967-).



























Η ανάρτηση θα παραμείνει ανοιχτή 
για σχολιασμό και προσθήκες. 












  ektorrr








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου